The Lonely Shepherd

2010-10-18T04:01:00.000-07:00

یکی از چیزهای مورد علاقه ی آدمهای علاقمند به متافیزیک رویا هست. اونها خیلی وقتها برای دفاع از اینکه دنیایی فرای این دنیای مادی وجود داره به خواب دیدن متوسل میشن. اونها فکر میکنن که وقتی خواب میبینن واقعا "روح" شون در زمان و مکان سفر میکنه. وقتی به این آدمها میگی که خواب فقط تولید مغزشون هست و هیچ چیز ماورا طبیعه این وسط وجود ندارد انکار میکنند. متاسفانه آزمایش این موضوع ممکن نیست چون بعد از اینکه با پتک در مغزشون کوبیدی دیگر وجود ندارند تا تصدیق کنند که دیگرخواب نمی بینند.
ولی خوشبختانه راهی برای بررسی این موضوع هست. اگر خواب دیدن اتفاقی مرتبط با روح باشد، پس محدودیت های بدن نباید بر آن تاثیر گذار باشد. در نتیجه رویاهای افرادی که از بدو تولد نابینا بوده اند و مغزشان تجربه ای از مفهوم دیدن ندارد نباید تفاوتی با رویاهای سایر افراد داشته باشد. ولی این طور نیست.
افراد نابینای مادرزاد نمیتوانند خوابهای تصویری ببینند و فقط خوابهای صوتی می بینند.

Cognitive Dissonance

2010-02-23T06:22:00.000-08:00

یکی از سوالاتی که همیشه ذهن من رو درگیر کرده بوده این هست که چرا بعضی آدمهایی که در باهوش بودنشون شکی وجود نداره اعتقادات مذهبی یا سیاسی دارن که ازشون بعید به نظر می رسه. البته منظور من این نیست که هر کسی مثل من فکر نمی کنه عقاید غلطی داره ولی بعضی از عقاید هستند که به هیچ صورتی قابل دفاع نیستند.
دیروز توضیح نصفه نیمه ای برای این سوال پیدا کردم.
مفهومی در در روانشناسی وجود دارد به اسم Cognitive Dissonance که می توان ترجمه اش کرد ناهنجاری شناختی.
منظور از شناخت (cognition)، برداشتی هست که از خود، رفتارهای خود و پیرامون خود داریم و نظرات، عقاید، ارزشها و رفتارهای ما (به علاوه چیزهای دیگر) را شامل می شود.
وقتی بین 2 تا از المانهای شناختی ناسازگاری وجود داشته باشه، میگوییم ناهنجاری شناختی داریم. مثلا یک نفر میدونه سیگار براش ضرر داره و از طرف دیگه سیگار میکشه.
افراد همیشه تلاش میکنند این ناسازگاری ها رو به حداقل برسونن. کلی (1969) میگه از بین بردن این ناسازگاریها برای فرد لذتبخش هستند.
برای کاهش ناهنجاری شناختی، تاکتیکهای متفاوتی وجود داره:
1. می توانیم یکی از المانها را به نفع دیگری طوری تغییر بدهیم که ناهنجاری از بین بره. مثلا در مثال فرد سیگاری که میدونه سیگار براش ضرر داره، باید سیگار رو ترک کنه. به این راه حل پذیرش واقعگرایانه گفته میشه.
2. راه دیگر این هست که عناصر جدیدی رو به شناختمون اضافه کنیم: مثلا نقدهایی رو بخونیم که تحقیقاتی که سرطان و سیگار کشیدن رو مرتبط میدونن، رد میکنن. میتونیم از اطلاعاتی که باعث ناسازگاری میشن اجتناب کنیم: مثلا با آدمهای غیرسیگاری معاشرت نکنیم، به اخطارهایی که روی پاکت سیگارها درج شده بی اعتنایی کنیم یا مقالاتی که درباره ارتباط سیگار و سرطان هست نخونیم. به این راه حل، hostility گفته میشه.
اگرچه راه اول منطقی تر به نظر میرسه ولی بی هزینه نیست: فرد باید لذت سیگار کشیدن رو از دست بدهد. در مورد چیزهایی که به مذهب و اعتقاد مربوط میشن، هزینه تغییر عقیده، دچار شدن به بحران هویت شدید است. چیزی که اکثر ما در دوران بلوغ (که نظریه ای که درباره دنیا داشتیم متحول شد) تجربه کردیم و دیگر میلی به گذار از اون نداریم.
(البته مفهوم بحران هویت زیاد برای من ملموس نیست.)
با این توضیحات میشه تا حدودی توضیحی درباره سوالی که در اول نوشته مطرح کردم فهمید. این آدمها در محیط خانواده یا جامعه اعتقاداتی درشون شکل گرفته. بعدا که با شواهدی دال بر منطقی نبودن این عقاید روبرو شدن، برای کاهش ناهنجاری شناختی به جای تغییر دادن عقیده، راه حل دوم (hostility) رو انتخاب کردن.

نوشته تقریبا خلاصه ای هست از این مقاله.

2009-11-22T05:07:00.000-08:00

گوش کنید
متنش

2009-06-27T03:18:00.000-07:00

David Frost: Are you really saying the President can do something illegal?
Richard Nixon: I'm saying that when the President does it, that means it's *not* illegal!
David Frost: ...I'm sorry?

چرا از مرگ ندا بیشتر اندوهگین می شویم؟

2009-06-22T06:37:00.000-07:00

- چون از لحظه تیر خوردن تا جان دادن او را می بینیم.
- چون جوان و زیبا بوده.
تحلیل من این است:
اگر در دنیا فقط 5 زن و یک مرد باقی مانده باشند در یک سال امکان تولد 5 نفر جدید وجود دارد ولی اگر 1 زن و 5 مرد باقی مانده باشند در یک سال حداکثر یک نفر جدید متولد می شود (با کنار گذاشتن فرض چندقلوزایی)
به عبارت دیگر اگر زن و مرد دو عامل تولید باشند، marginal product زنان همواره ثابت است اما marginal product مردان با زیاد شدن تعداد مردان نزول می کند. از این رو زن در فرآیند تولیدمثل عامل ارزشمندتری است. احتملا به این خاطر بوده که در تقسیم کارهای ابتدایی، کارهای پرخطری مثل شکار و جنگ به مردان سپرده شده بوده.
امروز با زیاد شدن جمعیت اگرچه خطر انقراض نسل بشر وجود ندارد اما ارزشمندتر بودن جان زنان (به خصوص زنان جوان) مثل یک کد اخلاقی در جوامع باقی مانده.

2009-06-21T04:05:00.000-07:00

Hometown Glory
Round my hometown
Ooh the people I’ve met
Are the wonders of my world
Are the wonders of my world
Are the wonders of my world
Are the wonders of my world

2009-05-21T14:14:00.000-07:00

ENEMY: I don't have to ask. You brought them here. Still trying to prove me wrong, aren't you?
JACOB: You are wrong.
ENEMY: Am I? They come. They fight. They destroy. They corrupt. It always ends the same.
JACOB: It only ends once. Anything that happens before that is just progress.

...پروردگارت به فرشتگان فرمود: همانا من در زمين خليفه و جانشين قرار خواهم داد. فرشتگان گفتند آيا در زمين كسى را مى‏گمارى كه در آن فساد كند و خونهائى را بريزد در حالى كه ما تو را حمد و سپاس مى‏گوئيم و تو را به پاكى ياد مى‏كنيم؟ خداوند فرمود: من مى‏دانم آنچه را شما نمى دانيد.
(بقره آیه ۳۰)

finger quote

2009-04-27T13:13:00.000-07:00

برای انجام این کار دو دست خود را نزدیک گوش خود برده و ۲ انگشت اشاره و میانی را به بالا و پایین تکان می دهید. با این کار دو علامت نقل قول (" ") در دو طرف سر خود ایجاد می کنید و اعلام میکنید کلماتی که در این زمان بر زبان می رانید نقل قول هستند و نظر خود شما نیستند (احتمالا حتی خلاف نظر شما هستند)

به نظر من این حرکت ضایع است و خوشحالم که فعلا در فرهنگ ما وجود ندارد.

خاطره دکتر حسابی و سیزده به در

2009-04-10T03:06:00.000-07:00

یک سال سیزده به در پروفسور حسابی انیشتین، نیوتون، لایبنیتز، پو‌ئنکره و دیگر دانشمندان معاصر و غیرمعاصر را دعوت کرد تا سیزده را وسط چمنهای محوطه دانشگاه پرینستون به در کنند.

وقتی آنها رسیدند دکتر حسابی شروع به درست کردن جوجه کباب کرد. انیشتین محو درست کردن جوجه کباب شده بود و پس از مدتی گفت: این ذغالها خورشید هستند و سیخ مثل زمین است که دور خودش می چرخد. اکنون می فهمم که نیاکان شما ده هزار سال پیش منظومه شمسی را با تقریب خوبی مدل کرده بودند.

بعد از صرف نهار دانشمندان دو گروه شدند و گل کوچک بازی کردند و دکتر حسابی بعد از یک-دو با انیشتین با یک ضربه سهمگین دروازه حریف را باز کرد. در این زمان انیشتین گفت اکنون تفاوت فوتبال تکنیکی کشوری با تمدن ۱۰ هزار ساله را با فوتبال خشک کشورهای تازه به دوران رسیده غربی می فهمم و به ایران لقب برزیل آسیا داد.

عصر موقع خوردن میوه، پروفسور حسابی گیتارش را دست گرفت و آهنگ «اگه یه روز بری سفر» را زد که اشک در چشمان انیشتین حلقه زد و گفت به یاد روزهای اولیه مهاجرتم به آمریکا افتادم و اکنون تفاوت موسیقی فاخر ایرانی با وحشی‌بازی که تحت نام موسیقی در غرب عرضه میشود می فهمم.

بعد از پایان مراسم، انیشتین خواهرش و دکتر حسابی را به یک کلاس خالی برد و گفت دلم می خواهد خواهرزاده ام خون ایرانی در رگهایش جریان داشته باشد.

در تمام طول مراسم بقیه مهمانان (به جز انیشتین) مثل سیاهی لشکرها فقط با هم حرف میزدند و پروفسور حسابی در شان خود نمی دید با کسی جز انیشتین حرف بزند.

از خاطرات دکتر ایرج حسابی پسر پروفسور حسابی

Thus spake Chandler

2009-01-02T15:41:00.000-08:00

You know what's weird? Donald Duck never wore pants. But when he gets out of the shower he always puts a towel around his waist. I mean, what is that about?

2008-11-30T09:00:00.000-08:00

پسرم گل بود... هیچوقت ندیدم به دختری حتی نگاه کنه. سرش به کار خودش بود. اصلا به دخترا کاری نداشت...
مادر می گفت و زار زار می گریست. پسرش را ماه قبل در یک تصادف رانندگی از دست داده بود.

خواهر گفت: مامان اولا که اینجوری بودن هنر نیست. ثانیا تا کی میخوای به شیون و زاری ادامه بدی؟ نمیشه که تا ابد زندگیمون را سیاه کنیم به خاطر داداش.

مادر بی اعتنا به حرفهای دخترش ادامه داد:
تو این دنیایی که پسرا همه جور کثافتکاری میکنن حتی دوست دختر هم نداشت. فقط به فکر درس و مشقش بود... همه دخترای فامیل آرزو داشتن یک گوشه چشمی نشونشون بده...

خواهر که کلافه شده بود کیفش را برداشت. مقنعه‌اش را که دور گردنش انداخته بود روی سر کشید و خداحافظی کرد تا به دانشگاه برود.

وقتی برگشت مادر دیگر شیون نمیکرد. دختر از اینکه نصیحت صبحش این همه بر مادرش تاثیر گذاشته بود خوشحال شد اما به روی مادر نیاورد تا یک وقت دوباره داغش تازه نشود و شروع نکند.
او هیچ وقت نفهمید که مادر بعد از رفتنش سراغ لپتاپ داداش رفته بود و بزرگترین آرشیو پورنویی که بشریت به خود دیده است آنجا یافته بود.

2008-11-21T05:29:00.000-08:00

To my ass,
for bearing my weight at the book's completion.

2008-11-15T12:03:00.001-08:00

نی از جدایی‌ها شکایت می‌کند... و گیتار برقی کلا شکایت می‌کند.

God is great, but Satan is greater

2008-11-03T10:06:00.000-08:00

دختر جوان زیبا و باهوشی به نام الناز بود که تحصیلات دانشگاهی را با بهترین نمرات به پایان رساند و در یک شرکت خصوصی معتبر مشغول به کار شد. اما پس از مدتی با مشکلی مواجه شد: چیزی که برای روسا و سایر کارمندان جالب بود نه هوش و استعدادش بلکه صورت زیبا و جذابیتهای زنانه اش بود. به عمد در کارها و گزارشهایش اشتباهات فاحش مرتکب می شد اما هیچ کس خرده ای بر او نمیگرفت. گویی که فقط به خاطر اینکه حضورش فضای شرکت را تلطیف میکرد حقوق میگرفت و نه هیچ چیز دیگر.
این موضوع خیلی آزارش میداد. پس تصمیم گرفت بدون هیچ آرایشی سر کار برود. حتی ابروها و موهای صورتش را برای مدتهای طولانی برنمی داشت. اما این موضوع هم تاثیری در توجه همکارانش به او نداشت.
چند بار کارش را عوض کرد اما اوضاع فرقی نکرد.
یک روز با خودش فکر کرد کاش می شد در یک جعبه بزرگ مثل جعبه یخچال بودم و فقط ۲ سوراخ داشت که میتوانستم بیرون را ببینم و کارهایم را انجام دهم. ناگهان به فکرش رسید که این وسیله قبلا اختراع شده و نامش چادر است.
پس کارش را عوض کرد و چادری شد و در یک شرکت دولتی استخدام شد اما آنجا هم کار زیادی نبود که انجام دهد و از استعدادش استفاده کند.
سال بعد او در یک تصادف رانندگی در سن ۲۶ سالگی کشته شد. روحش شاد.

2008-10-23T18:31:00.000-07:00

بهترین پاک کن: فابرکاستل سیاه

how names can change fates

2008-10-01T15:27:00.000-07:00

چند مرد را می شناسید که اسم دوست دختر/زنش با اسم مادر/خواهرش یکی باشد؟
چند زن را می شناسید که اسم دوست پسر/شوهرش با اسم پدر/برادرش یکی باشد؟

The old man and the sea

2008-09-26T05:07:00.000-07:00

روزی پسر جوانی به قصد تحصیل علم به ایالات متحده سفر کرد. وقتی در فرودگاه مقصد پیاده شد، یک پیرمرد آمریکایی بسیار نحیف و ضعیف اما مرتب و تمیز پیش او آمد و گفت: برای تحصیل آمده ای؟
پسر گفت: بله.
پیرمرد گفت: کدام دانشگاه؟
پسر گفت: دانشگاه ایکس
پیرمرد گفت: چه جالب... خانه من فقط ۲۰۰ متر با آن دانشگاه فاصله دارد. دوست داری بیایی با من زندگی کنی؟
پسر گفت: متشکرم. ولی من خوابگاه دارم و در ضمن توانایی پرداخت اجاره به شما را ندارم.
پیرمرد گفت: من از تو اجاره نمی خواهم. خانه بسیار بزرگی دارم اما هیچ خانواده ای ندارم و تنها زندگی میکنم. اگر به خانه من بیایی یک اتاق بزرگ در اختیارت قرار میدهم و میتوانی با آسایش خیال درس بخوانی و من هم از تنهایی در می آیم.
پسر به فکر فرو رفت. پیشنهاد بسیار خوبی بود. این پیرمرد نحیف هم نمی توانست آزاری به او برساند. قبول کرد و به خانه او رفت.
پیرمرد اتاق بزرگی به او داد که همه چیز داشت به جز تخت: «در این خانه فقط یک تخت دو نفره دارم. می توانی بیایی آنجا بخوابی.»

شب پسر که از سفر خسته بود می خواست بخوابد. اول سعی کرد در اتاق روی زمین بخوابد و از کتابهایش به عنوان بالش استفاده کند ولی بعد با خود گفت چرا وقتی یک تخت گرم و نرم آماده است خودم را آزار دهم؟
پس رفت و یک طرف تخت خوابید.
بعد از مدتی پیرمرد هم که کاملا عریان بود آمد و در طرف دیگر تخت خوابید.
بعد از مدتی پسر متوجه شد که پیرمرد خود را به او چسبانده سپس شلوار پسر را پایین کشیده و از او سو استفاده جنسی میکند. ابتدا بسیار عصبانی شد چون در کشور او این کار، کار خیلی زشتی محسوب می شود و اکثر مردم از این کار خوششان نمی آید. ولی بعد دید که پیرمرد بی رمق تر از این حرفهاست و اصولا دخولی صورت نمیگیرد و تجاوزش بیشتر شبیه جست و خیز یک گربه شیطان روی پشت آدم است. حس ترحمش گل کرد و با خود گفت بگذار این پیرمرد که همه عمر تنها بوده حالی بکند.
این اتفاق هر شب حدود ۵ دقیقه قبل از خواب تکرار می شد و برای سهولت کار، پسر هم دیگر عریان به تخت می رفت.

همه چیز خوب پیش میرفت. پسر در درس موفق بود. هیچ هزینه خورد و خوراک و مسکن نداشت. پیرمرد هم جز همان ۵ دقیقه کاری با او نداشت.

۴ماه بعد وقتی صبح بیدار شد دید پیرمرد مثل همیشه زودتر بیدار نشده تا قهوه آماده کند. وقتی تکانش داد متوجه شد که مرده است.
عصر آن روز وکیل پیرمرد با پسر صحبت کرد: آقای رابرتسن همه مال و اموال خود را به شما بخشیده اند.
پسر از خوشحالی نزدیک بود بمیرد. به این فکر کرد که پدر و مادر و خواهرش را به اینجا بیاورد تا پیشش زندگی کنند. و حتی می توانست به دختر لهستانی که در دانشگاه عاشقش شده بود پیشنهاد ازدواج دهد.
صدای وکیل از خیالات بیرونش آورد: فقط یک شرط دارد. ایشان گفته اند تنها در صورتی این کار انجام شود که صد برگ آگهی چاپ شود که در آن عکس شما و عکس پیرمرد چاپ شده و زیرش این متن: «اینجانب... با آقای پل رابرتسن ماهها رابطه جنسی بی نظیر در کمال لذت و خشنودی داشته ام. تا پایان عمر آن لحظات خوش را فراموش نخواهم کرد.» بعد زیرش را امضا کنید. بعد در یک مجتمع قضایی رسما آنرا تایید کنید تا بعدا امکان تکذیب آنرا نداشته باشید. سپس این صد برگ باید در دانشگاه محل تحصیل شما روی همه تابلوهای اعلانات به مدت یک هفته چسبانده شود.

پسر بی درنگ قبول کرد. بعد ماجرا را برای دختر لهستانی تعریف کرد و او گفت حتی اگر واقعا هم چنین اتفاقی افتاده بود برایش اهمیتی نداشت فقط یک تست ایدز بدهد. (که داد و منفی بود). در دانشگاه هم بقیه اهمیتی نمی دادند که یک دانشجوی کله سیاه با یک اسم عجیب و غریب با یک پیرمرد مردنی سکس داشته یا نداشته.
بعد پدر و مادرش هم آمدند و وقتی ماجرا را فهمیدند او را برای زرنگی اش تحسین کردند و همیشه وقتی به ایران زنگ میزددند این ماجرا را تعریف میکردند و همه فامیل آرزو داشتند پسرشان به آمریکا برود و با یک پیرمرد آشنا شود.

2008-09-23T10:35:00.000-07:00

پسر در مترو نشسته بود، هدفون در گوش آهنگ گوش می داد. در یکی از ایستگاه ها یک آخوند سوار شد و در تنها صندلی خالی که روبروی پسر بود نشست.
پسر بی توجه آهنگش را گوش میکرد و آخوند از این که پسر در ایام شهادت آهنگهای غیر عزاداری گوش می دهد ناراحت بود.
وقتی صندلی کنار پسر خالی شد رفت کنارش نشست. گفت: پسرم چه آهنگی گوش میکنی؟
پسر با بی علاقگی آهنگش را پاز کرد و گفت: چی؟
آخوند گفت: پرسیدم چه گوش میکنی؟
پسر گفت: آهنگ دیگه. حالا انگار شما میشناسی چی به چیه.
آخوند با چالاکی یکی از ارفون ها را از گوش پسر بیرون آورد، سرش را نزدیک سر پسر برد و ارفون را در گوش خودش گذاشت و در حالی که احساس باحال بودن بهش دست داده بود به پسر گفت حالا بیا با هم گوش کنیم.
پسر آهنگ را پلی کرد. سر آخوند نزدیکش بود و حتی اگر از نفس نه چندان خوشبویش بگذریم چندان موقعیت جذابی برای پسر نبود.
آخوند بعد از چند ثانیه گفت: می فهمی چه می گوید؟
پسر گفت: بله. و چند جمله را برایش ترجمه کرد.
آخوند با دقت گوش کرد و خود را علاقمند نشان داد.
بعد که آهنگ تمام شد یک قرآن جیبی از کیفش در آورد و صفحه ای را باز کرد و آیاتی را به پسر نشان داد که مفاهیمی مشابه آنچه در آهنگ بود داشتند.
بعد گفت پسرم، من تو را از موسیقی غربی نهی نمیکنم ولی قرآن را هم فراموش نکن.
پسر گفت باشد.
بعد آخوند پیاده شد و پسر هم چند ایستگاه بعد پیاده شد و این اتفاق هیچ تاثیری در زندگی هیچیک نداشت.

2008-08-11T10:31:00.000-07:00

اعتماد به نفسم همیشه با دو فاکتور پولی که الان دارم و درآمد انتظاریم رابطه مستقیم داشته. در مقطعی که پول نسبتا خوب و بی زحمت به دست می آوردم خیلی خیالم راحت بود و احساس میکردم کاری نیست که نتونم انجام بدم.
الان که مدتهاست درآمد درست حسابی ندارم و پس اندازم هم ته کشیده دوباره نگرانی های همیشگی زندگیم برگشته.
این نگرانی اینه که مجبور شم در یک شرکت دولتی/نیمه دولتی کار کنم و همیشه در حال چرت زدن روی میز به آخر ماه فکر کنم که حقوقم به حسابم واریز شه و یا اینکه زیردست یکی دیگه کار کنم و مجبور باشم پیرو ایده های اون باشم.
من دلم میخواد کارآفرین باشم. همیشه امید داشتم یک ایده بی نظیر (حداقل بی نظیر در ایران) به ذهنم برسه که بتونم پرورشش بدم و یک بیزنس موفق از توش دربیارم. گاهی فکر کردم که ایده هه رو پیدا کردم ولی یکم که گذشته و بیشتر فکر کردم بهش دیدم اونقدری که فکر میکردم خوب نبوده و بیخیالش شدم.
نمیدونم چقدر دیگه میتونم منتظر بمونم که این ایده انقلابی رو پیدا کنم. الان بیشتر همدوره ایهای دانشگام کار میکنن و همین فشار روانی بهم وارد میکنه که همچنان بیکار و بی عار موندم.

2008-08-08T01:33:00.000-07:00

یک کتابو نگاه میکردم درباره آداب معاشرتو این جور چیزا.
بعد این قسمتشو که در پایین آوردم دوس داشتم. آدم وقتی میخونه که همین کلاه برداشتنو گذاشتن چقدر ظرافت داره خوشش میاد برگرده به اون موقعها که مردا کلاه میذاشتن و خیلی آداب دان بودن. مثل فیلمای دهه ۱۹۴۰ و این حدودا.

A gentleman takes off his hat and holds it in his hand when a lady enters the elevator in which he is a passenger, but he puts it on again in the corridor. A public corridor is like the street, but an elevator is suggestive of a room, and a gentleman does not keep his hat on in the presence of ladies in a house.

This is the rule in elevators in hotels, clubs and apartments. In office buildings and stores the elevator is considered as public a place as the corridor. What is more, the elevators in such business structures are usually so crowded that the only room for a man's hat is on his head. But even under these conditions a gentleman can reveal his innate respect for women by not permitting himself to be crowded too near to them.

When a gentleman stops to speak to a lady of his acquaintance in the street, he takes his hat off with his left hand, leaving his right free to shake hands, or he takes it off with his right and transfers it to his left. If he has a stick, he puts his stick in his left hand, takes off his hat with his right, transfers his hat also to his left hand, and gives her his right. If they walk ahead together, he at once puts his hat on; but while he is standing in the street talking to her, he should remain hatless.

2008-07-12T07:19:00.000-07:00

یکی از ویژگی های خودم که متنفرم ازش اینه که وقتی ناراحتم هرچی هم سعی کنم خودمو خوشحال نشون بدم همه می فهمن که ناراحتم. خیلی احساس بدیه که نمیتونی هیچیو مخفی کنی.

2008-07-08T09:31:00.000-07:00

دیشب یک چیزی به فکرم رسید که به نظرم با مزه بود. با خودم گفتم فردا اینو بذارم تو وبلاگ که بعد از صد سال ملت بدونن در قید حیات هستم.
ولی الان یادم نیمد اون چیزی که می خواستم بگم چی بود
می خوام سعی کنم از این به بعد بیشتر آپدیت کنم.
می خوام پنجره بلاگر رو باز بذارم و همینطور هرچی به فکرم رسید بفرستم

in praise of uniqueness

2008-04-13T13:43:00.000-07:00

فرض کن یکی رفتار تندی باهات کرده و ناراحت شدی. بعد یکی میاد بهت میگه که بابا این اخلاقش اصلا این طوریه. با همه همینطور رفتار میکنه.
وقتی می فهمی که رفتاری که باهات شده منحصر به خودت نبوده از ناراحتیت کم میشه.

فرض کن یکی یک خوبی بهت کرده. خیلی نسبت بهش احساس قدرشناسی میکنی. ولی بعد می فهمی که اون فرد ذاتا آدم خوبیه و به همه خوبی میکنه.
از احساس قدرشناسیت کاسته میشه.

معمولا هر کالایی که دست ساز و سفارشی باشه، از کالایی که تولید انبوه شده ارزش بیشتری داره حتی اگر اون وسیله‌ی تولید انبوه شده قابلیتهای بهتری داشته باشه.

How to pick a roomate

2008-03-23T10:19:00.000-07:00

Joey: Okay now, before I make my final decision I, uh, I just want to make sure our personalities match, okay? So I made up a little test. Now, I'm gonna say a word and then you say the first thing that comes to mind.
The Potential Roommate: I can do that.
Joey: Okay! Here we go. Pillow.
The Potential Roommate: Fight.
Joey: Very good! Okay. G.
The Potential Roommate: String?
Joey: Excellent! Okay um, doggy.
The Potential Roommate: Kitten?
Joey: Oh, sorry! No, no, no. So close though, but... bye-bye!

A Hard Day's Night

2008-03-12T13:24:00.000-07:00

امروز یک فیلم دیدم به اسم «A hard day's night»
این فیلم یک کمدی بود درباره و با بازی گروه بیتلز...
من قبلا همیشه فکر میکردم که بیتلز از این گروه های الکی بزرگ شده هست.. ولی این فیلم کاملا نظرمو عوض کرد. هم با موسیقی شون آشنا شدم و خوشم اومد و هم خود اعضای گروه حتی با معیارهای الان خیلی خیلی کول بودن (فیلم مال سال ۱۹۶۴ هست) و آدم قشنگ درک میکنه که چرا اینا زمان خودشون اسطوره شده بودن و در تمام طول اجراشون دخترا جیغ میزدن و گریه میکردن.

2008-02-28T10:45:00.000-08:00

آیا ارزش جان یک فلسطینی با ارزش جان یک اسراییلی یکسان هست؟ یک آفریقایی با یک اروپایی چطور و مثالهای دیگه از همین نوع.
جواب ساده دلانه این هست که بله... همه انسانها فارغ از ملیت، نژاد و مذهب برابر هستند.
ولی واقعیت این هست که جان هر انسان همان قدر ارزش داره که خود اون فرد برای جان خودش، community اون فرد برای افرادش، دولت آن فرد برای شهروندانش، ارزش قایل است.
بگذارید یک مثال بزنم. مردی که هر روز زن و بچه شو زیر مشت و لگد سیاه میکنه نمیتونه بره به معلم مدرسه بچه ش اعتراض کنه که چرا به بچه م سیلی زدی، و اگر هم اعتراض کنه جز پوزخندی که بر لب شنوندگان میاره حاصلی نداره.

خوب... حالا میشه توضیحات بیشتری بدم که کلمات کلیدیش هستند عملیات انتحاری، ترجیح آخرت به دنیا، تعداد تصادفهای منجر به مرگ در ایران، رشد نمایی ایدز در کشورهای آفریقایی و ...

2008-02-28T10:31:00.000-08:00

یکی از راه های مرده خوری اینترنتی این هست که آدم بره shared items بقیه رو سابسکرایب کنه. هر روز بدون اینکه بگرده کلی لینک گلچین شده در گوگل ریدرش میبینه.

the princess and the warrior

2008-02-28T10:22:00.000-08:00

الان یک فیلم دیدم به اسم «The Princess and The Warrior» که خیلی حس خوبی بهم داد...
همه چیز فیلم خیلی برام جدید و منحصر به فرد بودن. من تو این چند روز حدود ده فیلم دیدم که این از همشون بهتر بود واقعا. سبک کار تام توکر رو میپسندم و تا حالا هر فیلمی ازش دیدم لذت بردم. اگر یک موقع در یک لیست فیلم دیدینش انتخابش کنید.

این فیلم دو صحنه جالب داشت.
دختر شخصیت اصلی فیلم (فرانکا پوتنته) با یک کامیون تصادف کرد و بعد کامیون که کاملا متوقف شد اون زیر کامیون موند. نمیتونست نفس بکشه و داشت جون میداد. بعد یک مرد رفت زیر کامیون وقتی دید دختره نمیتونه نفس بکشه رفت از تو لیوان یک پسره که داشت آب میوه میخورد نی شو در آورد بعد با نوک چاقو گردن دختره رو سوراخ کرده و نی رو کرد تو گردنش و نفس کشیدنش درست شد (مثل اینکه به این کار میگن tracheotomy). بعد نی هی پر از خون می شد که مرد خونو میمکید و تف میکرد بیرون.. خیلی طبیعی بود این صحنه و واقعا حالمو بد کرد و یک لحظه واقعا چشمم سیاهی رفت ولی دوست داشتم.

همین مرده که به این کمک کرد قبلا زنشو از دست داده بود در یک ماجرایی. بعد شبا خوابشو میدید که اومده تو اتاق و روی صندلی نشسته و میرفت سرشو میذاشت تو دامن زنه ولی در واقع تو خواب راه میرفت و سرشو میذاشت روی بخاری داغ... که برادرش بعد از مدتی متوجه می شد و میومد بیدارش میکرد ولی صورتش می سوخت. خیلی دیدن این صحنه سخت بود ولی اینم دوست داشتم!

2008-02-24T13:09:00.000-08:00

Ernie Kaplowitz: I really want to work for NASA.
Matt Stifler: National Anal Sex Association?
Ernie Kaplowitz: No it's Space Assoc... There's an Anal Sex Association?
Matt Stifler: Oh, yeah, but you've got to be a pro. Wait, there's a Space Association?

Starting gun...

2008-02-07T13:24:00.000-08:00

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun...

The political system in Iran

2008-01-31T03:25:00.000-08:00

منبع

Tehran 2060/2

2008-01-19T13:25:00.000-08:00

همچنان نگاه ساحل رو روی صورتم احساس میکردم. یک لحظه برگشتم و نگاهش کردم. ظاهرش کاملا مد روز بود. موهای سرمه ای رنگ، پیراهن و شلوار صورتی سوراخ سوراخ هر سوراخ تقریبا به اندازه یک سکه . و یک کفش سرمه ای.
از ترکیب رنگهای لباسهایش خوشم آمد ولی چه فایده.. اینها راهم خودش انتخاب نکرده بود و صرفا از مد پیروی کرده بود. آرایش نسبتا غلیظی داشت. نسبت بهش احساس ترحم کردم. آدمهای مثل او در یک لوپ وحشتناک قرار گرفته اند: جذاب نیستند. سعی میکنند جذاب شوند. هر چه بیشتر تلاش میکنند کمتر جذاب می شوند.

چیزی گفت. صدایش آرام بود و متوجه نشدم چه می گوید. اما نپرسیدم چی میگی. در عوض مثل اینکه اصلا صدایش را نشنیده ام رویم را برگرداندم و به خانم محسنی نگاه کردم. نه اینکه آدم بی رحمی باشم ولی احساس میکنم کوچکترین ارتباطی با ساحل می تواند مرا در مخمصه بیندازد. می دانم احمقانه به نظر می رسد ولی در هر حال این احساسی است که به او دارم.

خانم محسنی گفت درس تمام شده و هر کس سوالی دارد بپرسد. هیچ کس توجهی نکرد و همان چند نفری هم که به درس گوش می دادند به ته کلاس رفتند و به جمع تماشاچیان سکس داود و نازلی پیوستند. خانم محسنی زنی بود حدود ۴۰ ساله و نه چندان جذاب. معمولا کت و دامن می پوشید با رنگهای مرده. کاری به کسی نداشت و کسی هم کاری به او نداشت. کتابها و کاغذهایش را برداشت و از کلاس خارج شد.
من هم بلند شدم و نگاهی به عقب انداختم. داوود و نازلی همچنان با تلاش نمایش خودشان را ادامه می دادند و از تشویقها و انتقادات سازنده بقیه بچه های کلاس بهره مند می شدند.

از کلاس بیرون رفتم. امروز قرار بود مادرم را بعد از چند ماه ببینم.
مادرم تنها خویشاوند من است. البته به علاوه یک خواهر بزرگتر که فقط یکبار او را دیده ام.
پدرم را نمی شناسم. مادرم همیشه می گوید: آن روز با ۲ مرد بودم.
ناشناخته بودن پدر و مادر یا هر دو چیز عجیبی نیست بلکه خیلی هم رایج است و اصولا اهمیتی هم ندارد. ولی چیزی که برایم جالب است این است که هر دفعه مادرم را میبینم این موضوع را به شکلی کاملا تکراری تعریف میکند. وقتی روبروی هم نشستیم و سکوت بینمان برقرار شده، چند ثانیه ای به من زل می زند بعد می گوید: اون روز با ۲ تا مرد بودم. بعد کمی به فکر می رود و لبخند می زند و میگوید: تو شبیه هر دوشون هستی.
تا جایی که من میدانم یک تخمک نمی تواند همزمان توسط ۲ اسپرم بارور شود. ولی هیچ وقت این را به مادرم نمیگویم او زن چندان بامعلوماتی نیست. در عوض سعی میکنم به زور لبخند بزنم.

همانطور که گفتم اینکه والدینت چه کسانی هستند هیچ اهمیبتی ندارد. چه پدر و مادرت مشخص باشند و چه نباشند بلافاصله بعد از تولد، از زایشگاه به شیرخوارگاه منتقل می شوی. اسم کوچکت بوسیله یک کامپیوتر به صورت تصادفی انتخاب می شود. هیچ دو فردی که در یک سال متولد شده اند اسم یکسان ندارند. اسم دومت سال تولدت است.
من امیر ۲۰۳۷ هستم.
دو سال در شیرخوارگاه تحت مراقبتهای مخصوص نوزادان هستی و بعد از ۲ سالگی تا ۵ سالگی در کودکستان بزرگ می شوی و آموزشهای مقدماتی را فرا میگیری.
از ۵ سالگی تا ۱۲ سالگی به شبانه روزی عمومی منتقل می شوی. و مهارتهای زندگی در اجتماع، و علوم پایه ای را یاد میگیری.
از ۱۲ سالگی تا ۱۸ سالگی وارد شبانه روزی تخصصی می شوی. در اینجا باید یک مهارت برای زندگی آینده ات بیاموزی. در ضمن از ۱۲ سالگی اجازه داری که روزهای آخر هفته از محیط خوابگاه خارج شوی و در محیط جامعه باشی.

بعد از ۱۸ سالگی باید ۲ سال «دوران جبرانی» را بگذرانی. در دوران جبرانی باید در شیرخوارگاه ها یا مهد کودکها از کودکان مراقبت کنی یا در شبانه روزیها همان چیزهایی را که فرا گرفته ای به نسل جدید بیاموزی. با گذراندن دوران جبرانی حقی که جامعه به خاطر پرورش تو تا این سن برگردنت داشته ادا میکنی و بعد از آن هیچ تعهدی به جامعه نداری و جامعه نیز هیچ تعهدی نسبت به تو نخواهد داشت.

بعد از پایان دوران جبرانی می توانی کار کنی یا با پیدا کردن حامی مالی در دانشگاهها تخصصت را افزایش دهی.

هزینه شیرخوارگاهها و شبانه روزیها از مالیات مردم تامین می شود. در واقع دولت فقط چند وظیفه دارد که مدیریت این مراکز تربیت فرزند مهمترین آنهاست.
مالیات را همه مردم باید بپردازند چه آنها که سهمی از این کودکان دارند و چه آنها که مثل ساحل شاید هیچ وقت بچه دار نشوند!

این سیستم جدید آموزشی حدود ۳۰ سال است که در کشور اجرا می شود.
دیگر بچه های دست و پاگیر، مزاحم خوشگذارنی و شهوترانی زنان و مردان نیستند و هم همه کودکان از آموزش و امکانات یکسان بهره مند می شوند.
در ضمن پرداخت مالیات برای مراکز تربیت مثل یک مکانیسم خودکار از زادوولد بی رویه جلوگیری میکند چون هرچه کودکان بیشتری تحت مراقبت دولت باشند مردم باید مالیات بیشتری بپردازند و در نتیجه از خوش گذرانی های خود بکاهند.
با این سیستم جدید همه برنده اند... (البته به جز بازنده هایی مثل ساحل)

به سمت میدان اصلی شهر راه افتادم. جایی که با مادرم قرار داشتم.

Tehran 2060

2008-01-11T17:11:00.000-08:00

صبح که بیدار شدم بوی گه همه خونه رو برداشته بود. دیدم وسط خونه یک تکه ان افتاده.
حوصله نداشتم جمعش کنم. نمیدونم کار کی بود. فقط پنجره رو باز کردم که شب که برمیگردم بوش رفته باشه.
لباسامو پوشیدم و راه افتادم. رفتم دم کافه ای که نزدیک خونه بود و همیشه عادت داشتم صبحونه اونجا بخورم. خلوت بود تقریبا. رفتم روی یک صندلی لم دادم. به گارسون گفتم نیمرو میخوام و عسلی باشه. اگر زیادی پخته باشه همونجا میندازمش تو سطل آشغال. با بی خیالی و طوری که منظورش این بود که به تخمم سرشو تکون داد و رفت. مرد خپلی بود که وقتی راه میرفت کون گندش این ور اون ور میرفت و روی پیشبندش هر کثافتی که بگی ریخته بود.

لم دادم و به اطراف نگاه کردم. روی میز روبرویی دو دختر و یک پسر لاس میزدن. حوصله شان را نداشتم. به بیرون و رد شدن آدمها نگاه کردم..
چند لحظه بعد گارسون با نیمروی عسلی من آمد و بشقاب را جلویم پرت کرد. زیر لب گفتم لاشی. کونشو به طرفم گرفت و گوز خفیفی داد و با قیافه پیروزمندانه ای دور شد.
شروع به خوردن کردم. انصافا خوشمزه بود. همین طور که میخوردم دست پسر میز روبرویی که از یقه وارد لباس یکی از دو دختر می شد تماشا میکردم.
غذا که تمام شد پول را روی میز گذاشتم و بیرون رفتم.
در راه سعید را دیدم. شورتش را کشیده بود پایین و داشت می شاشید و همه با بی خیالی از کنارش رد می شدند. این موضوع شاشیدن علنی در خیابانها مدتهاست به موضوع عادی تبدیل شده. با افزایش جمعیت و کاهش دستشویی در شهر کم کم افرادی اینکار را انجام دادند. هر کس اعتراض میکرد سر دول را به سمتش کج میکردند و شاش بارانش میکردند. کمکم انقدر این کار رایج شد که حتی اگر دستشویی در نزدیکی بود باز هم آدمها در خیابان می شاشیدند یا میریدند. واقعا فکرش راکه میکنی چند ثانیه شاشیدن یا ریدن ارزش این همه جستجو برای یافتن دستشویی را ندارد.

به سعید سلام کردم. و به طرفش رفتم که دست بدهم. احمق به جای دست دولش را به طرفم آورد. خنده ام گرفت. این شوخی همیشگی اش بود. گفت کجا میری؟ گفتم دانشگاه. تو چی؟ گفت منم دانشگاه. کارش تموم شده بود. گفت دستمال داری؟ گفتم نه... گفت پس هیچی. و شلوارش را بالا کشید. با هم به سمت دانشگاه حرکت کردیم.
کلاس ساعت ۹ شروع می شد و الان ۹:۱۵ بود که ما تازه میخواستیم به سمت دانشگاه برویم.
دیگه چه خبرا سعید؟
هیچی..مثل همیشه.
چه خب از دوست دخترت؟ اسمش چی بود؟ رزا؟
اه.. اون که مال سه هفته پیش بود.
آهان.
تو چه خبر؟
هیچی.
دیگه تا وقتی رسیدیم حرفی بینمون رد و بدل نشد.

وارد کلاس که شدیم کلاس آمار شروع شده بود و خانم محسنی داشت درس میداد. گفت چرا دیر اومدید؟ سعید رفت پیشش و لبشو بوسید و آروم زد در کون خانم محسنی و گفت شما ببخش عزیزم.
من رفتم سر جام نشستم. ته کلاس داوود و نازلی داشتن سکس میکردن و یک عده هم برگشته بودن عقب و به جای توجه به درس اونا رو نگاه میکردن.
خانم محسنی به درس ادامه داد... درس درباره توزیع کی اسکویرد یا خی ۲ یا چی ۲ یا کای مربع بود. به نظر آسون میومد. سمت راستم ساحل نشسته بود. دختر خنگ و زشتی که هیچ کس حتی نگاهش هم نمیکرد.حتی جاهایی که سکس پارتی بود اونا برای تماشا راه نمیدادن چون میگفتن ورود اون باعث خوابیدن کیر مردها میشه.
نگاهم کرد. حوصله شو نداشتم. اون به همه نگاه میکرد. نگاهی پرخواهش. شاید اصلا به خاطر همین نگاهش بود که هیچ کس دوستش نداشت. وگرنه اون ناتاشا که قیافه ش از این هم گهی تر بود با اون اخلاق سرد و مغرورش همیشه چند تا پسر دورش بودن که میخواستن یک گاز ازش بگیرن.

ادامه دارد...

پی نوشت:
این هم یک حرکت انتحاری. یک مدت بود دیدم زیادی دارم با ادب میشم با خودم حال نمیکردم. خلاصه وضع اینجا اینه. اگر لینک دادید و خواستید بردارید من کاملا درک میکنم و اصلا ناراحت نمی شم.

Existential anxiety

2007-10-01T17:48:00.000-07:00

Existential anxiety:

Theologians like Paul Tillich and psychologists like Sigmund Freud have characterized anxiety as the reaction to what Tillich called, "The trauma of nonbeing." That is, the human comes to realize that there is a point at which he or she might cease to be (die), and their encounter with reality becomes characterized by anxiety. Religion, according to both Tillich and Freud, then becomes a carefully crafted coping mechanism in response to this anxiety since they redefine death as the end of only the corporal part of human personal existence, assuming an immortal soul. What then becomes of this soul and through what criteria is the cardinal difference of various religious faiths.

Philosophical ruminations are a part of this condition, and this is part of obsessive-compulsive disorder. They are typically about sex and religion or death.

According to Viktor Frankl, author of Man's Search for Meaning, when faced with extreme mortal dangers the very basic of all human wishes is to find a meaning of life to combat this "trauma of nonbeing" as death is near and to succumb to it (even by suicide) seems like a way out.

2007-09-16T10:58:00.001-07:00

داشتم فکر میکردم چرا بچه ها (و ایضا بزرگترهای نیمه مذهبی) انقدر دوست دارند روزه بگیرند اما برای خواندن نماز اکراه دارند.
به این نتیجه رسیدم که این ناشی از همان گشادی نوع بشر است. یعنی روزه اگرچه سختی هایی دارد اما در هر صورت «انجام ندادن» یک سری کارهاست در صورتی که نماز «انجام دادن» یک سری حرکات است.

2007-09-16T10:52:00.000-07:00

می خواستم بنویسم متافیزیک زدایی از پدیده ها اولین گام در شناخت درست آنهاست.
بعد خواستم بنویسم متافیزیک زدایی باید یکی از مهمترین اهداف شناخت پدیده ها باشد.
در نهایت دیدم بهتر است بنویسم متافیزیک زدایی از پدیده ها را دوست دارم.
این یکی از بهترین نمونه هاست که خیلی دوستش دارم و تا حالا به خیلیها لینکشو دادم و خواستم بخونن.
مثلا این پاراگراف:

It was thought that the two hormones, vasopressin and oxytocin, released after mating, could forge this bond. In an experiment, male prairie voles were given a drug that suppresses the effect of vasopressin. The bond with their partner deteriorated immediately as they lost their devotion and failed to protect their partner from new suitors.

یعنی فکر کن... یک کم از این دارو میدادی به فرهاد یا مجنون یا رومیو و ...، دیگه اون احمق بازی هاشونو در نمی آوردن.

people who live in your head

2007-09-09T20:27:00.000-07:00

ما انسانها جدا از دنیای واقعی، یک دنیا هم در ذهن خود داریم.
بعضی می گویند جز در ذهن ما دنیایی وجود ندارد. من فرض می کنم یک دنیای خارجی مستقل وجود دارد و ما با حواس پنجگانه خود اطلاعاتی از این دنیا میگیریم و یک نسخه کمابیش مشابه از دنیای واقعی در ذهنمان می سازیم و نگه می داریم. قبل از هر تصمیم و عملی، ما انجام آنرا در این دنیای ذهنی شبیه سازی میکنیم و پیامدهای آنرا می سنجیم.
یکی از پیچیده ترین بخش های این انتزاع، انتزاع آدمهاست. ما با هر آدمی که روبرو می شویم یک مدل از او در ذهنمان می سازیم.
این مدل مثل همه مدلها یک برداشت ساده شده از واقعیت آن فرد است.
خودتان را مثل شخصیت اصلی فیلم ترمیناتور تصور کنید که یک نفر را میبینید و یک اسکن سریع از چهره و بدن او میگیرید. برای شروع حتی لازم نیست چهره و قد و بالای او را اسکن کنید. یک شناسه یاهو مسنجر هم برای شروع کافیست!
حالا هرچقدر آن فرد به هر دلیلی برای ما مهمتر باشد، مغز ما سعی میکند پیچیدگیهای مدل را افزایش دهد و مدل را به واقعیت فرد نزدیک کند.
شاید هدف مغز از این کار این باشد که بتواند اعمال آن فرد را بهتر پیش بینی کند تا بتوانیم رفتار و واکنشهای خود را در برابر او طوری تنظیم کنیم که به حداکثر مطلوبیت دست یابیم.
اما مشکل این است که معمولا اطلاعات زیادی نمی توانیم از درون افراد بدست آوریم. ما هر آدمی را تا جایی می توانیم بشناسیم که خودش بخواهد به ما بشناساند و تازه این اطلاعات نیز ممکن است گمراه کننده باشند.
اینجاست که مغز برای کامل کردن مدلش از فرد شروع به تقلب میکند. مغز هر چیزی که راهی برای فهمیدنش وجود ندارد، با اطلاعاتی که خودش انتخاب میکند پر میکند.
اینکه چه اطلاعاتی انتخاب شوند بستگی به نوع رابطه شما با آن فرد دارد. مثلا اگر عاشق کسی باشید، مغز جاهای خالی مدل را با ایده آلهای شما پر خواهد کرد. مثلا اگر فقط با دیدن چهره کسی عاشقش شده اید، مغزتان صفات باهوش، متمول، سالم، خوش صحبت، مهربان و ... را به او نسبت خواهد داد.
همچنین مغز از تعمیم الگوها و تجربیاتی که قبلا بدست آورده نیز برای پر کردن جاهای خالی استفاده میکند. اگر قبلا خانمی با چهره مشابه با شما خوشرفتاری کرده این ویژگی را به مدل فعلی نیز تسری میدهد.
گاهی این الگوها ممکن است شخصا تجربه نشده باشند و در نتیجه القا جامعه ایجاد شده باشند. مثل عقیده قدیمی مبنی بر بدجنس بودن افراد با چشم رنگی.

هرچه در تکمیل این مدلها به تخیل آزادی عمل بیشتری داده شود، مدل با واقعیت فاصله بیشتری میگیرد طوری که دیگر رفتارهای فرد اصلی را شبیه سازی نمی کند. اینجاست که ممکن است در تصمیم گیری های مرتبط با آن فرد دچار اشتباهات فاحشی شوید.

این مدلها مثل موجودات زنده مستقل در ذهن ما زندگی میکنند.
شاید برایتان اتفاق افتاده باشد که دیالوگی با یکی از آنها داشته باشید. مثلا فردی که پولی از شما قرض کرده و حالا فراموش کرده. شما در ذهن خود برخورد با او را شبیه سازی میکنید. به مدل او میگویید که پول شما را پس بدهد و مدل پاسخ میدهد چنین چیزی را به یاد نمی آورد. بعد از چند دقیقه وقتی به خودتان می آیید میبینید چنان دندانهایتان را به هم فشار می دهید و مشتتان را گره کرده اید که انگار او همینجا حضور داشته است.

عشاق فعالترین و پراشتباه ترین سازندگان مدلهای ذهنی هستند. آنها علاوه بر اینکه به تخیل در ساخت مدل بال و پر زیادی میدهند، اطلاعات نامطلوب دریافت شده در مورد معشوق را نیز فیلتر میکنند و به مدل راه نمی دهند. نتیجه ابرانسانی است که با واقعیت فرد تفاوت های فراوانی دارد.
عشاق در یک دیالوگ همیشگی با مدل معشوق خود هستند. اتفاقات روزمره را برای او تعریف میکنند، با او جملات عاشقانه رد و بدل میکنند و حتی برای کارهای خود از او نظر می خواهند.

رویا یکی از جاهاییست که این مدلها کاملا عرصه جولان پیدا میکنند. در واقع در خواب این مدلها عینیت می یابند و مثل روباتهایی که شما از قبل برنامه ریزی شان کرده اید که در چه موقعیتی چه کاری انجام دهند و چه بگویند (ولی شما نمی خواهید این برنامه ریزی را به یاد بیاورید و دوست دارید فرض کنید رفتار آنها مستقل و در اراده خودشان است... با خود فکر میکنید این روح اوست که به خوابتان آمده!) ، در کنارتان راه می روند، حرف میزنند و در اتفاقات رویا با شما سهیم می شوند.

brain inertia

2007-09-07T11:29:00.000-07:00

مقاومت ذهنی که برای انجام کارها دارم (و اسمشو میذارم اینرسی مغز) و فکر میکنم خیلی های دیگه هم این مشکلو دارن چیز جالبیه...
کار راحتی هست که انجام دادنش شاید ۲ ساعت وقتم رو بگیره. روزها و ساعتها با بیکاری محض میگذرند و این کار انجام نشده کم کم ذهنم رو درگیر میکنه ولی یک نیروی شر مانع می شه که اون کار رو شروع کنم و مدام با بهانه های واهی به تعویقش می اندازه.
جالبیش اینه که هزینه فکری/بدنی زیادی که فکر و استرس کار انجام نشده برای آدم داره برای غلبه بر اینرسی مغز کافی نیست و حتی گاهی باعث تقوبتش میشه (چون فکر کردن بهش باعث درد و رنج میشه مغز سعی میکنه موقتا کل مساله رو به فراموشی بسپره)
این با گشادی یکم فرق میکنه... یک جور ترس/نفرت هست انگار از شروع کار. اگر کار مورد نظر سخت و وقت گیر باشه هم اینرسی مغزی افزایش پیدا میکنه و هم گشادی مزید بر علت میشه که کار مورد نظر تا زمانی که به ددلاین مربوطه چند ثانیه ای بیشتر باقی نمونده به تعویق بیفته.

Orgasmo

2007-08-29T11:23:00.000-07:00

اورگزمو... خوب اینم یکی دیگه از کارهای تری و مت بود که سال ۹۷ ساختن. واقعا خنده دار بود. البته شاید هر کسی خوشش نیاد.

داستانش اینه که جو یانگ (تری پارکر) یک مبلغ مورمون هست که با دوستش در خونه ها میرن تا مردم رو به این دین دعوت کنن. از قضا در یکی از خونه ها مشغول ساختن فیلم پو رنو هستن و کارگردان فیلم از جو خوشش میاد و برای نقش اصلی فیلم میخواد ازش استفاده کنه. جو اولش رد میکنه ولی با پیشنهاد پولی خوب از طرف کارگردان (با توجه به اینکه برای مراسم عروسیش به پول احتیاج داره) و قول اینکه برای صحنه های دخول از بازیگر بدل استفاده بشه این کارو قبول میکنه...

نقش مت در این فیلم کمرنگ تر هست ولی به شدت کاراکترش خنده داره. نقشش عکاس سر صحنه هست و یک قیافه خل و چل داره و تکیه کلامش اینه که به مردهای دیگه میگه I don't wanna sound like a queer or nothin و در ادامه‌ش یک چیزی میگه که کاملا هم queer هست! مثلا:
Dude, I don't wanna sound like a queer or nothin', but I think you got a hot ass!
یا
I don't want to sound like a queer or nothin', but I'd kinda like to make love to you tonight.

مثل بقیه کارهای این دو نفر مسخره کردن کلیشه های هالیوودی و ارجاع دادن به فیلمهای دیگه در این فیلم هم دیده میشه.

2007-08-22T10:46:00.000-07:00

وقتی از یکی خداحافظی میکنم دوست ندارم همون روز دوباره تو خیابون ببینمش.

وقتی قراره در زمان مشخصی یکیو ببینم دوست ندارم قبلش به طور اتفاقی ببینمش تو خیابون.

متنفرم که یک آشنای نصفه نیمه باهام هم مسیر در بیاد و مجبور بشم اون مسیرو کنارش راه برم (البته این مجبور شدن مال قبلناس. الان خیلی راحت میپیچونم)

2007-08-15T13:25:00.000-07:00

The Nobel Prize-winning physicist (and atheist) Steven Weinberg made the point as well as anybody, in Dreams of a Final Theory:

Some people have views of God that are so broad and flexible that it is inevitable that they will find God wherever they look for him. One hears it said that 'God is the ultimate' or 'God is our better nature' or 'God is the universe.' Of
course, like any other word, the word 'God' can be given any meaning we like. If you want to say that 'God is energy,' then you can find God in a lump of coal.

Weinberg is surely right that, if the word God is not to become completely useless, it should be used in the way people have generally understood it: to denote a supernatural creator that is 'appropriate for us to worship'.

--Richard Dawkins

2007-07-27T03:17:00.001-07:00

معمولا وقتی بهمون میگن ۱۰۰۰ سال پیش فلان اتفاق افتاده خیلی برامون دور و ناملموس هست.
حالا فرض کنید مادر ما در ۲۵ سالگی ما رو زاییده، و مادربزرگمون در ۲۵ سالگی مادرمونو و به همین ترتیب برگردیم عقب. در این صورت با زنجیره ای که فقط ۴۰ حلقه داره به ۱۰۰۰ سال پیش وصل میشیم. حالا خیلی نزدیک تر به نظر می رسه.

2007-07-27T03:03:00.000-07:00

دوست دارم بدونم اینهایی که همه مسیر را می دوند، در جهتی که پله برقی حرکت می کند خودشان هم راه می روند و موقع رانندگی همش گاز می دهند و لایی می کشند، در نهایت چند دقیقه نسبت به کسی که همه مسیر را با آرامش و بی خیالی رفته زودتر می رسند.

2007-07-20T07:32:00.000-07:00

دو تا فیلم تازگی دیدم.

یکیش The Queen
در شرایطی که تونی بلر به تازگی نخست وزیر شده، پرنسس دایانا در فرانسه میمیره. ملکه الیزابت (با بازی خیلی خوب هلن میرن) ولی حاضر نمیشه پیام تسلیتی بده و این باعث میشه مردم که به شدت ناراحت هستن و جلوی کاخ های سلطنتی را به خاطر دایانا پر از دسته های گل کردن، از دست ملکه حسابی عصبانی بشن.
تونی بلر سعی میکنه ملکه را متقاعد کنه که در جمع کردم حاضر بشه و تسلیت بگه. بالاخره ملکه که از نظرسنجی هایی که نشون میدن محبوبیتش به شدت کاهش پیدا کرده شوکه شده، تسلیم میشه.
فیلم خوبی هست و بعضی تصاویرش هم مستند هستند. نشون میده که ملکه بودن اون قدرها که به نظر میرسه راحت نیست.
کلا خانواده سلطنتی انگلیس به عنوان یکی از قدیمی ترین خانواده های سلطنتی باقی مانده در جهان موضوع جالبی برای اکثر مردم دنیاس و یکی از جاذبه های توریستی انگلیس هست.

فیلم دیگه نامزدی خیلی طولانی ...
ماتیلدا (اودری توتو) یک نامزد داره که خیلی همدیگرو دوست دارن اما به خاطر جنگ جهانی دوم باید بره بجنگه. پسره به دست خودش شلیک میکنه تا به برش برگردونن اما برعکس به خاطر خودزنی به اعدام محکوم میشه. تا اینجای قصه برای ماتیلدا مشخصه اما بعدش معلوم نیست چی شده. آیا اعدام انجام شده یا نامزدش جون سالم به در برده یا بعدا در صحنه جنگ یا به شکل دیگری کشته شده... ماتیلدا کاملا امیدواره که بتونه نامزدش را زنده پیدا کنه و در این مورد تحقیق میکنه.

فیلم خوبیه فقط خیلی طولانیه (۲ ساعت و ۱۰ دقیقه) و یکسره دیدنش سخته. در ضمن مشترک بودن اکثر بازیگراش با امیلی باعث میشه به خاطر ذهنیتی که از اون شخصیتها داریم شخصیتهای جدید برامون به آسانی هضم نشن.
نامزدی خیلی طولانی در فیلمهای عامه پسند

The Survivor - Part 12

2007-07-19T13:28:00.000-07:00

هنوز هضم آنچه اتفاق افتاده بود برایم ممکن نبود. گیج و منگ از حقایقی که برایم آشکار شده بود به خواندن ادامه دادم:
شاید سوالات بعدیت این باشد که چرا ما بازگشته ایم، چرا جان همه انسانها را گرفته ایم و تو چه مزیتی داشته ای که استثنا شده ای؟
بعد از گذشت یک میلیون سال ما برای ادامه مسیر خود به سوی دانش به عنصر دیگری به نام ژرمانیوم نیاز پیدا کردیم. این بار اما شما انسانها نمی توانستید به عنوان رباتهای بیولوژیک در خدمت ما باشید بلکه طبق پیشبینی ما، مغرور از دانش ناچیز خود قصد جنگیدن با ما را می کردید. در آن صورت نه تنها همه شما کشته می شدید بلکه زمین نیز در اثر انفجار های هسته ای آلوده می شد و کار ما را برای استخراج و انتقال ماده مورد نیاز خود دشوارتر و با تاخیر همراه می کرد. از این رو تصمیم گرفتیم قبل از اینکه اتفاق ناخوشایندی رخ دهد زندگی ساکنان زمین را بگیریم.
اکنون که این نوشته ها را می خوانی، ما و تجهیزاتمان در حال استخراج ژرمانیوم از نقاط مختلف کره زمین هستیم.

ما به سادگی از طریق ارسال امواج الکترومغناطیسی با طول موج خاصی که باعث اختلال ناگهانی در ارتباط مغز وسایر اعضای بدن انسان می شود این کار را انجام دادیم.
۴۰ فرستنده که ۴۰ گوشه زمین را پوشش می دهند ۶ ماه پیش این امواج مرگبار را به سمت زمین ارسال کردند و چند روز پیش این امواج به زمین رسیدند و کار خود را انجام دادند. اطمینان داشته باش که خانواده ات و بقیه ساکنان زمین به آسان ترین و بی درد ترین صورت ممکن جان خود را از دست دادند. مرگ ایده آلی که اگر به زندگی خود ادامه می دادند ممکن بود هرگز به دست نیاورند.

اما چرا تو استثنا شده ای؟ ما قصد نابود کردن کامل نوع بشر را نداشتیم و به همین دلیل شیوه ای برای گرفتن جان ساکنان زمین پیدا کردیم که معدودی فرصت ادامه زندگی را پیدا کنند.
به خودت نبال. این انتخاب کاملا به صورت تصادفی انجام گرفته است. ۱۱مرد و ۸ زن از نژادهای مختلف و از نقاط مختلف زمین شانس بقا پیدا کرده اند: آنهایی که به صورت تصادفی در نقاطی قرار داشته اند که فرستنده های ما به عمد آنها را پوشش نمی داده اند.

با این حال ما اختیار هیچ یک از شما را برای انتخاب راه ادامه زندگی خود سلب نمی کنیم.
هر یک از شما ۳ انتخاب در پیش رو دارد:
۱- تشکیل یک جامعه کوچک در کنار سایر زنده ماندگان. در صورت انتخاب این گزینه، ما تو را به جزیره ی زیبا و خوش آب و هوایی که برای سکونت این جامعه در نظر گرفته ایم انتقال می دهیم. ما در زندگی شما در آنجا هیچ دخالتی نخواهیم کرد. بعد از بازگشت ما به سیاره خود، شما می توانید هر جای زمین که خواستید اقامت کنید.
۲- کمک به ما در انجام کارهایمان در زمین و پس از آن برگشتن به همراه ما به سیاره ما و البته نه برای گردش. نگران نباش ما آنجا نیازی به برده نداریم اما برای ادامه زندگیت باید خودت را با شرایط زندگی ما وفق بدهی. ضمن اینکه ممکن است به دلیل بعضی تفاوتها میان محیط سیاره ما و زمین، با مشکلات پیش بینی نشده ای در وضع سلامتی ات روبرو شوی و حتی چند روز هم نتوانی زنده بمانی. در صورت انتخاب این گزینه تو را به یکی از معادن منتقل میکنیم تا در کنار بقیه رباتها و کارگران در کار استخراج مشارکت کنی.
۳- ادامه زندگیت به تنهایی و به هر شکلی که مایل هستی. در این صورت ما هیچ کاری با تو نخواهیم داشت هرچند به تو اخطار میکنیم بقای تو در این شرایط دشوار و کوتاه خواهد بود.

برای انتخاب یک شبانه روز فرصت داری. بعد از آن می توانی با لمس کردن گزینه مورد انتخاب خود ما را باخبر کنی تا اقدام لازم را انجام دهیم.

این نامه را با پاسخ به سوال دیگری که شاید فکر کنی ما جوابش را میدانیم تمام میکنیم.
سوال اینست: آیا خدایی وجود دارد؟ ما از شما بسیار هوشمنتدتریم، صدها هزار سال زودتر از شما حیات را آغاز کرده ایم و به مرزهایی از دانش رسیده ایم که برای شما قابل درک نیست اما هنوز به پاسخ این سوال دست نیافته ایم. در بین ما نیز برای پاسخ این سوال دو دستگی وجود دارد هرچند به کلی وجود یا عدم وجود خدا برای ما مساله مهمی نیست.
ما در طول میلیونها سال حیات هوشمند اثری از یک وجود خارجی که شرایطی داشته باشد که آنرا خدا بنامیم نیافته ایم با این حال وجود پدیده هایی که امکان تصادفی بودن آنها ناچیز است باعث شده است تا وجود او را به کلی منکر نشویم. شاید همانطور که ما نسبت به شما بسیار برتریم موجودات دیگری هم همین برتری را نسبت به ما داشته باشند و موجودی که از همه گونه ها هوشمندتر است همان خدا باشد.

منتظر تصمیمت هستیم.

(ادامه دارد)

در ستایش بی‌خیالی

2007-07-09T04:05:00.000-07:00

لبوفسکی کهنه سرباز جنگ ویتنام، مرد فوق‌العاده بی‌کار و بی‌عاری است که ترجیح می‌دهد او را the dude صدا بزنند. او به جز بولینگ بازی کردن با دو دوستش، موسیقی گوش دادن در حالی که کف اتاق دراز کشیده، مصرف مواد مخدر، آب‌تنی کردن در وان و خوردن فست‌فود کار دیگری ندارد.
یک روز چند خلافکار که او را با لبوفسکی دیگری که میلیونر است اشتباه گرفته اند وارد خانه‌اش می‌شوند. ولی وقتی از وضع مفلسانه اتاقش متوجه می‌شوند او لبوفسکی مورد نظرشان نیست، از لجشان روی فرش اتاقش ادرار می کنند.
لبوفسکی که فرشش را خیلی دوست دارد لبوفسکی میلیونر را پیدا می‌کند و از او می‌خواهد چون به خاطر او روی فرشش ادرار کرده‌اند به او خسارت بدهد.
این مقدمه‌ای می‌شود تا لبوفسکی درگیر ماجراهای عجیب و غریبی بشود...

«لبوفسکی بزرگ»، در سال ۹۸ توسط برادران کوئن ساخته‌شده.
شخصیت‌سازی‌های کم‌نظیر و نوآورانه این فیلم از جمله خود the dude، دوستش والتر که یهودی زاده نشده اما به واسطه ازدواج با یک زن یهودی به یک یهودی مقید تبدیل شده، هم‌تیمی کم‌حرف و خجالتی آنها در تیم بولینگ، پوچ‌گرایان که «به هیچ چیز اعتقاد ندارند»، اصالتاً آلمانی و در کار تولید فیلم پورنو و گروگانگیری هستند، زن جوان و بی‌بند‌و‌بار لبوفسکی میلیونر، دختر لبوفسکی میلیونر که یک فمینیست با عقاید عجیب است و... ، به همراه خط داستانی جنایی مرموزانه، آنرا به اثری کلاسیک در ژانر کمدی تبدیل کرده است. فیلمی سرخوشانه در ستایش بی‌خیالی و آسودگی خاطر.

2007-07-08T14:35:00.000-07:00

مطلبم نمیاد دیگه. الان کلی فکر کردم که یک چیزی بنویسم ولی هیچی.
اگر مثل چند سال قبل بودم یک تابلو میزدم که تعطیل شد و کامنتدونی را هم باز میذاشتم که ملت نازمو بکشن! ولی الان دیگه این قرتی بازیا از ما گذشته. اگر چیزی به ذهنم اومد حتما میام مینویس. فعلا از لینکدونی استفاده کنید.

2007-06-10T12:28:00.000-07:00

دخترک برای اجرای رسیتال آماده می شود ولی آنقدر اضطراب دارد که اسهال گرفته و از اینکه ممکن است نتواند حاصل تمرینات شدید چند ماهه اش را نشان دهد نگران است.
پسر به سمت او می رود و با او شوخی میکند و بهش دلگرمی میدهد و او را به سمت پیانو اش می برد و خودش هم یک صندلی می آورد و کنارش می نشیند.
دختر به خوبی شروع به نواختن می کند. معلم پیانوی میان سال آنها آن طرف ایستاده و آنها را می نگرد.
پسر قبلا چند بار به معلم ابراز علاقه کرده ولی با واکنش سرد او روبرو شده.
معلم پیانو کاملا خونسرد به نظر می رسد. بعد از مدتی از سالن خارج می شود و به رختکن می رود. یک روسری از جالباسی ها بر میدارد، یک شی شیشه ای در آن میپیچد و با کفشش شیشه را خرد میکند. بعد پالتو دخترک را پیدا میکند و خرده شیشه ها را در جیب آن میریزد و به سالن برمیگردد.
بعد از پایان اجرا، پسر و معلم مشغول صحبتند و دخترک خوشحال از اجرای موفق خود، در میان دوستان و خانواده اش آماده رفتن می شود. چند لحظه بعد صدای جیغش بلند می شود و دست خون آلودش را از جیبش بیرون می آورد.
معلم به پسر میگوید من تحمل دیدن خون را ندارم. تو برو پیشش. به حمایتت احتیاج داره.
...

این قسمتی از فیلم «معلم پیانو» بود. فیلمی نامتعارف که صحنه های bizarre زیادی دارد ولی با این حال از نظر روانشناسی شخصیتها و مخصوصا خود معلم پیانو فوق العاده است.
فیلم بر اساس رمانی از الفریده یلینک -بزنده نوبل ادبیات- و به کارگردانی میشل هانکه ساخته شده.
توصیه می شود.

2007-06-10T06:40:00.000-07:00

خوشبختانه محل زندگی و جاهایی که رفت و آمد میکنم طوری هست که شاید سالی دو سه بار از کنار برج گلدیس رد بشم ولی همین دو سه بار کافیه که بخوام هر چی خوردم بالا بیارم.
واقعا آدم باید چقدر جواد و تازه به دوران رسیده باشه که همچین مزخرفی طراحی کنه و احتمالا کلی هم با طرح خودش حال کنه.
خیلی دوست دارم آرشیتکتش را ببینم. شرط میبندم موهای تقریبا بلندی دارد که روغن ازشان می چکد، یک عینک آفتابی با فریم طلایی، ابروهای کلفت و ریش و سیبیل سه تیغه، دستمال گردن قرمز با گلهای سفید، پیراهن زرد، کت و شلوار با راه راه های عمودی زرشکی و کرم و یک کفش چرمی نوک تیز قهوه ای که برق می زند.

2007-05-26T16:27:00.000-07:00

Saddest Songs 1

Saddest Songs 2

The Survivor - Part 11

2007-05-17T12:55:00.000-07:00

صبح زود از خواب بیدار شدم. آفتاب ملایمی به داخل اتاقم می تابید. پنجره را باز کردم. نسیم خنکی می آمد. شرایطی ایده آل برای شروع یک سفر خوب.
صبحانه خوردم، وسایلی که قبلا به ماشین منتقل نکرده بودم در کوله پشتی ام جا دادم و آماده رفتن شدم. قبل از رفتن یکبار دیگر خانه را نگاه کردم. باور کردنی نبود که تا همین چند روز پیش یک زندگی عادی در این خانه داشتم و حالا به سوی سفری با مقصد نامعلوم ترکش میکردم. این چند روز به اندازه سالها بر من گذشته بود.

از پله ها پایین رفتم و به طرف پارکینگ پشت ساختمان که ماشین را پارک کرده بودم حرکت کردم.
وای... خدای من! این دیگر چیست؟
نزدیک بود قلبم از حرکت بایستد.
یک لوح بزرگ در کنار ماشینم قرار داده شده بود. در حالی که از شدت هیجان یخ کرده بودم و می لرزیدم به اطرافم نگاه کردم تا کسانی که آنرا آنجا قرار داده اند یا اثری ازشان پیدا کنم. چیز غیرمعمولی وجود نداشت.

به لوح نزدیک شدم و لمسش گردم. مکعب مستطیلی بود با ارتفاع حدود ۳ متر، طول ۱ متر و عرض حدود ۲۰ سانتیمیتر که محکم روی زمین عمود شده بود. به رنگ فلز تیتانیوم و سطحی فوق العاده صاف وصیقلی ولی بدون هیچ گونه انعکاس نور و خاصیت آینه ای.
لبه هایش انحناهای فوق العاده ای داشت و رویش نوشته هایی به رنگ کرم وجود داشت. وای! نوشته ها به فارسی بودند با فونتی شبیه کتاب فارسی اول دبستان.
نوشته های بالاتر بزرگتر بودند و هر چه پایینتر می آمد کوچکتر می شدند. نوشته های خیلی پایینی جز از فاصله چند ده سانتیمتری قابل خواندن نبودند.

با اشتیاقی فوق العاده و در حالی که قلبم با شدت بی سابقه ای میزد شروع به خواندن کردم:

امیر.
میدانیم که اکنون احساس ترس میکنی. خونسرد باش. دلیلی برای ترسیدنت وجود ندارد.

می دانیم که سوالات زیادی ذهنت را مشغول کرده است. پاسخ این سوالات و حتی سوالاتی که قبل از اتفاق اخیر در ذهنت وجود داشته پیش ماست.

ما ساکنان منظومه ای هستیم که صدها سال نوری با کره زمین فاصله دارد. کسانی هستیم که شما «بیگانه» می نامید ولی ما با شما بیگانه نیستیم. شما ساکنان زمین به نوعی فرزندان پدران ما هستید ولی نه دقیقا مثل ما.
حدود یک میلیون سال پیش، پدران ما برای پیشبرد دانش به مقدار فراوان ماده ای احتیاج داشتند. این ماده که شما طلا می نامید در جایی نزدیکتر از کره زمین نیافتند.
آن زمان حیات هوشمندی روی زمین وجود نداشت.
استخراج طلا از معادن کار سختی بود به همین دلیل پدران ما تصمیم گرفتند برای بخشهایی از کار، از روباتهای بیولوژیک استفاده کنند. روباتهای بیولوژیکی به این صورت ساخته می شدند که از بین ساکنان آن سیاره، یک موجود غیرهوشمند دارای شرایط و توانایی بدنی مناسب برای کار مورد نیاز پیدا میکردند و بعد با دستکاری ژنتیکی و وارد نمودن ژنهایی از نوع ما در سلولهای اولیه آن موجود، موجود جدیدی پرورش می دادند که از نظر ظاهری بسیار شبیه به موجود اولیه، ولی با سطح محدودی قابلیت یادگیری و هوش بود.
بعد از ساختن دو جنس مخالف از این روبات بیولوژیک، به آنها کاری که باید انجام میدادند آموزش میدادیم و اینکه این آموزشها را به فرزندان خود نیز انتقال دهند. بعد از کمتر از ۱۰۰ سال، از تولید مثل آنها صدها روبات بیولوژیک در اختیار پدران ما قرار میگرفت.
این کار قبل از زمین در جاهای دیگری نیز انجام شده بود. هرچه کار مورد نیاز پیچیده تر بود سطح هوش و یادگیری بیشتری برای روبات بیولوژیک لازم بود و باید تعداد بیشتری از ژنهای ما در آن وارد می شد.
اگر بیش از ۷۵٪ ویژگیهای روبات بیولوژیک از طرف ما بود، این خطر برای ما وجود داشت که آنها در آینده به سطح دانشی نزدیک ما برسند و دردسرساز شوند به همین دلیل بعد از اتمام کار آنها را نابود میکردیم. در غیر این صورت آنها را رها میکردیم تا به حیات خود ادامه دهند.
شما انسانها، روبات بیولوژیکی بودید با نیمی از طرف ما و نیمی از طرف میمونها.
تضادهایی که درون خود مشاهده کرده ای از همین ذات دوگانه شما ناشی می شود. گاهی مثل یک میمون بی هیچ هدفی جز سیر کردن شکم و جفتیابی و گاهی مثل ما خلق کننده و به دنبال شناخت ناشناخته ها و دستیابی به دست نیافتنی ها.

گاهی از خودت پرسیده ای چرا طلا همیشه این قدر برای شما ساکنان زمین ارزشمند بوده؟ جوابش خاصیت زنگ نزدن آن نیست. هدفی که پدران ما اولیه های شما را برای آن ساختند و آموزش دادند جواب را روشن می کند. هر چند این هدف پس از اینکه پدران ما با بارهای طلا زمین را ترک کردند و در طول صدها هزار سال به تدریج کمرنگ شده.

-- ادامه دارد

the history of sticking middle finger as an insult

2007-05-11T12:48:00.000-07:00

تاریخچه نشان دادن انگشت وسط به نشانه ی توهین

تاریخ این حرکت به قرون وسطی بر میگردد. در این دوران، جنگجویان فرانسوی انگشت وسط تیراندازان (کمانگیران) بریتانیایی را می بریدند چون این انگشتی بود که برای کشیدن سیم کمان استفاده میشد.
تیراندازانی که جانشین قبلی ها می شدند انگشت وسطشان را برای تمسخر فرانسوی ها بالا میگرفتند تا به آنها نشان دهند انگشتشان سر جایش است و با آن تیری به وسط مغرشان رها خواهند کرد.

The Survivor - Part 10

2007-05-04T12:41:00.000-07:00

به مغازه ها و داروخانه های اطراف سر میزدم. با همان حربه قدیمی کوبیدن ماشین، درشان را باز میکردم و هر قلم را که پیدا میکردم در لیستم جلواش ضربدر میزدم و بعد در گونی بزرگی که همراه داشتم می انداختم. بالاخره بعد از حدود ۴ ساعت کارم تمام شد.

جلو ماشین کاملا له شده بود. در مسیر بازگشت یک ماشین شاسی بلند مناسب برای سفر طولانی وسط جاده دیدم، جسد راننده اش را بیرون کشیدم و لوازم و ابزار جمع آوری شده را به آن منتقل کردم و به سمت خانه راه افتادم.
وقتی رسیدم یکبار دیگر وسایل جمع آوری شده را با لیست چک کردم و بر اساس اولویت و ضرورت در دسترس بودن، روی صندلی کمک راننده، صندلی عقب و صندوق عقب جا دادم.
فردا صبح باید راه می افتادم. همیشه قبل از سفر احساس خاصی داشتم: آمیخته ای از هیجان و اضطراب وقایع غیرمنتظره و نفرت ناشی از دور شدن از زندگی روتین.
هر چند در یک سفر احمقانه خانوادگی ماجراجویی جایی نداشت و حس دوم قوی تر بود. ولی در عوض این دفعه حس اول کاملا غلبه داشت.

هوا داشت تاریک می شد. اولین شب بدون برق‌م بود. برای شام یک کنسرو ماهی باز کردم و بدون نان و خالی خوردم.
شامم که تمام شد دیگر هوا کاملا تاریک شده بود و علیرغم اینکه پرده ها را کاملا کنار کشیده بودم مهتاب بی جان تر از ان بود که اتاق را حتی کمی روشن کند.

قبل از خوابیدن هوس کردم کمی موسیقی گوش دهم. لپتاپم را روشن کردم. علامت باتری بهم یادآوری میکرد که فقط ۴ ساعت دیگر می توانم از آن استفاده کنم مگر اینکه یکبار دیگر به برق دسترسی پیدا کنم که بعید به نظر میرسید.
نور و کیفیت گرافیک را در پایین ترین حد ممکن قرار دادم تا چند دقیقه ای بیشتر زمان بخرم.
به سرم زد فردا قبل از حرکت یک mp3player و تعداد زیادی باتری از مغازه ای بردارم و آهنگهای مورد علاقه ام را در آن کپی کنم چون برخلاف برق، حالا حالا ها باتری در دسترسم خواهد بود.
نیم ساعتی به آهنگهای مورد علاقه ام گوش دادم و به رختخواب رفتم. در افکار قبل از خواب یاد پیامی که در اینترنت برای جستجوی دیگر بازماندگان گذاشته بودم افتادم. یعنی کسی آنرا خوانده؟ ممکن است کسی به من ایمیل زده باشد و من هیچ وقت نتوانم بخوانمش؟ از سهل انگاری خودم عصبانی شدم. این موضوع خیلی مهم بود و باید دیروز صبح قبل از هر کاری در اینترنت به دنبال سرنخی میگشتم. مهم نبود. دیگر کار از کار گذشته بود...

با صدایی از خواب پریدم. صدایی مثل یک انفجار خفیف در حد سیگارتهای چهارشنبه سوری یا کوبیده شدن یک شی سنگین روی زمین. شاید هم فقط صدایی در ذهنم بود.
هوا کمی سرد شده بود و باد شدیدی می آمد. احتمال دادم صدا از کوبیده شدن پنجره ی باز یکی از خانه های مجاور در اثر طوفان بوده باشد.
علاوه بر زوزه آرام باد، صدای پارس کردن شدید سگها و میو میوی گربه ها به تناوب می آمد. ساعت مچی ام را نگاه کردم حدود ۳:۳۰ بود. از پنجره بیرون را نگاه کردم. هیچ چیز غیرعادی به نظر نمی رسید.
فکر کردم سر وصدای سگها و گربه ها به این خاطر است که دیگر سطل زباله ها غذای تازه برای سرو کردن ندارند یا شاید از تجربه تازه ی تاریکی محض کوچه ها و خیابانها در تعجبند.
پنجره را بستم، پتو روی خودم دادم، بالش را دور سرم پیچیدم و دوباره خوابیدم.

(ادامه دارد...)

2007-05-03T05:23:00.000-07:00

توصیه میکنم این مقاله را بخوانید. کمی طولانی است ولی بسیار جالب.

یک عرب اسلامگرای تبعه برتانیا به همراه همسرش به عربستان صعودی سفر میکند تا به آرزوی دیرینه اش که زندگی زیر لوای اسلام است دست پیدا کند.

در آنجا با چیزهایی مواجه می شود که قدر زادگاهش را میفهمد و نه تنها به آنجا باز میگردد بلکه خواستار تعطیلی حزب التحریر (یک حزب اسلامی در انگلیس) می شود.

The Survivor - Part 9

2007-04-22T13:53:00.000-07:00

با احتیاط از مغازه خارج شدم. هورمونهای دفاعی که به خاطر حمله غیرمنتظره گربه، بدنم ترشح کرده بود باعث شده بودند کسالت و گیجی ام بپرد و به شدت احساس هوشیاری کنم.

چند کوچه آنطرفتر را پیاده رفتم و برقشان را چک کردم. بعد با ماشین خیابانهای مجاور را هم گشتم. هیچ کدام برق نداشتند.
به خانه برگشتم. گوشی موبایلم را که از جیبم درآوردم و نگاه کردم عبارت «No Network» را رویش دیدم که به این معنی بود که برق سیستمهای مخابراتی قطع شده بود و از این میشد نتیجه گرفت که حداقل تا زمانی که در تهران هستم باید با برق و همه وسایل برقی خداحافظی کنم.
به آشپزحانه رفتم و شیر آب را باز کردم. کمی هوا بیرون آمد و بعد هیچ.

دوران سختی ام آغاز شده بود و چقدر زود. زیرساختهای این شهر بدون نظارت انسانی حتی یک شبانه روز هم دوام نیاورده بودند.

یک گونی برداشتم و دوباره بیرون رفتم. از درون مغازه هر چه آب معدنی باقی مانده بود داخل گونی ریختم و به خانه برگشتم. برای چندین ساعت آینده این مقدار آب حتما کفافم را میداد و برای کارهای بهداشتی هم باید مثل خارجیها از دستمال استفاده میکردم. چیزی که از آن متنفر بودم.
باید همین فردا صبح تهران را ترک میکردم. اولین سوال این بود که به کجا؟ چقدر میتوانم دور شوم و جایی که میخواهم اتراق کنم چه ویژگیهایی داشته باشد؟
فعلا نباید زیاد دور میشدم. میتوانستم هر ماه یکجا سکونت کنم و بعد از پایان منابع آن به جای دیگری بروم. ویژگی جایی که میرفتم باید این بود که بیابانی نباشد، نزدیک منابع آب باشد و محل زندگی حیوانات خطرناک نباشد.
اولین به جایی که به ذهنم رسید شمال کشور بود این تفریحگاه همیشگی ایرانیها. هم نزدیک بود هم نزدیک آب بود و هم جایی بود که مردم زندگی میکرده اند و در نتیجه فروشگاههایی هستند که میتوانم نیازهای خوراکی/پوشاکی ام را از آنها بردارم.

سوال دوم این بود که چه چیزهایی همراهم ببرم؟ روی کاغذ موارد را یادداشت کردم.
- مقدار زیادی غذای کنسروی یا فاسد نشدنی
تا کی می توانم به خوردن این جور غذاها ادامه دهم؟ از تصور اینکه روزی مجبور شوم کشاورزی کنم و گاو و گوسفند پرورش دهم خنده ام گرفت.
- مقدار زیادی نوشیدنیهای بسته بندی
- وسبله دفاعی مثل یک چوب بلند و اگر چیز پیچیده تری مثل شاتگان پیدا میکردم که عالی میشد.
- وسایل کوچک ولی ضروری مثل قیچی، نخ، ابزار تعمیر، مداد و کاغذ.
- لباسهای خنک و گرم و بالش و پتو.
- داروهای ضروری: انتی بیوتیکها و مسکن ها و قرصهای ویتامین و مواد معدنی
تامین عناصر حیاتی از راه غذاهای کنسروی بعید به نظر میرسید و بدون آنها به زودی ضعیف وبیمار میشدم.
- تعداد زیادی کتاب برای پر کردن اوقات بیکاری.
- تا جای ممکن بسته های کبریت تا اگر لازم شد بتوانم آتش روشن کنم.
آتش... این سرآغاز تمدن. اگر کبریت نبود من حتی آتش هم نمی توانستم تولید کنم. سنگ چخماق از کجا بیاورم و تازه اگر هم پیدا کنم باید کلی تمرین کنم تا شاید بتوانم از جرقه سریع آن آتش بگیرم.
ما آدمهای مغرور قرن بیست و یکمی روی دوش گذشتگان ایستاده بودیم و از آن بالا نگاه تحقیرآمیز یا حداقل ترحم آمیزی بهشان می‌انداختیم. از تصور آدمهای اولیه که با برگ آلت جنسیان رو پوشانده اند و چند نفری دور هم نشسته اند و سنگها را به هم میزنند تا آتش روشن کنند خنده مان میگرفت. در حالی که بدون امکانات تمدنی که آنها بنا نهاده بودند، ما هیچ از آنها باهوشتر و تواناتر نبودیم.

برای نهار یک کنسرو قرمه سبزی باز کردم و با نان و ماست خوردم.
حدود یک ساعت در تختم دراز کشیدم. استراحت کردم و به گذشته ام و آنچه پیش رویم بود فکر کردم.
خوابم نمیبرد. ساعت حدود ۳ بعد از ظهر بود. برای جمع کردن اقلام لیست عازم شدم.

(ادامه دارد...)

2007-04-20T14:08:00.000-07:00

چیزهای کوچکی هستند که خریدنشان بسیار لذت بخش است.
از آن جمله است اتود (مداد نوکی!).

Fog

2007-04-18T11:51:00.000-07:00

Fog یکی از آهنگهای توپ ریدیوهد هست که امیرحسین بهم معرفی کرد.
خلاصه ما هم که همیشه سعی داریم ببینیم پشت پرده ایهامها و استعاره ها چه مفاهیم عمیقی وجود داره (حتی اگر اصولا شاعر هیچ منظور خاصی نداشته) تفحص نمودیم و به این متن رسیدیم که تفسیر جالبی ارایه داده است:

It was first beformed in Israel in 2000; I think that that has great significance. The song's about children in the Middle East, and children involved in conflicts around the world- encaptured in the line "Baby alligators in the sewers grow up fast". The sewers are the areas of the world affected by violence; the baby alligators the people living there.

The version on the new ComLag- pure Thom, just piano and voice- is incredible emotion-laiden. The line "Some things will never wash away" is particularly heart-breaking. It acknowledges that some conflicts, such as those in Ireland and the Middle East, are inextricable complicated because of the underlying bitterness between the opposing peoples.

The "Fog" is the fog of war; what we don't see on the BBC and CNN- the effect of war on those it touches. We must look past the smokescreen and feel the true emotion of these peoples. Iraqi children grow up not knowing if their mother, father, or house will be there tomorrow. Thank you, George.

[Song Meanings]

2007-04-18T11:48:00.000-07:00

بيش از ۳۰۰۰ گويش در جهان شناخته شده‌اند که بيش از ۲۰۰۰ گويش از بين آنها کمتر از ۱۰۰۰ سخنگو دارند. يعنی در حال نابودی هستند. آنهم به سرعت. بر اساس نتايج پروژه هزاره، پيش بينی می‌شود فقط ۴ زبان در ۱۰۰ سال آينده باقی بمانند و بقيه از بين خواهند رفت: انگليسی، اسپانيولی، عربی و چينی. چرايش سخت نيست ولی بيشتر توضيح می‌دهم...

2007-04-17T16:37:00.000-07:00

نوشته های این پسره ( Mr Brownstone - Richard McBeef ) که فاجعه دانشگاه ویرجینیا را بار آورده خوندم. خیلی خوشم اومد. جدی. مخصوصا دیالوگهاش خیلی تارانتینویی هستند!
با شخصیتش هم حال کردم. مثلا اینکه موقعی که تو کلاس بچه ها خودشونو معرفی میکردن هیچی نگفته و به جای اسمش هم توی کاغذ علامت سوال گذاشته!
فقط این آخر کاری زیاده روی کرد.

راستی این دانشگاهه اگر tech هست چرا دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی داره!؟

2007-04-14T12:38:00.000-07:00

در ادامه‌ی دومین مطلب قبلی، چند وقت پیش این لینک زیری را دیدم که سوالات جالبی مطرح کرده:
Persians! I need some honst questions answered!

Fabiulous Destination of Sajedeh Saadaat

2007-04-13T12:14:00.000-07:00

به به... چه آمیلی پولان قشنگی واقعا سینما ۴ نشون داد! صامت (از اون همه موسیقی فقط یکی دو قطعه هر از گاهی تکرار میشدن)، صدای آمیلی مثل خانم مجری های جدی، دیالوگهای عوض شده و اونایی هم که عوض نشده با ترجمه مزخرف، صدای نریتور مسخره، پرشهای فراوان، تار کردن پس زمینه (مثلا در قسمتهای مربوط به مغازه سکس-توی فروشی، کشیدن تصویر تا جایی که یقه باز خانمها از تصویر حذف بشه...
من نمیفهمم واقعا کی مجبور کرده صدا سیما رو فیلم خارجی نشون بده؟ بابا همون ترش و شیرین نشون بدید هم مردم بیشتر لذت میبرن هم شما نمیخواد این همه زحمت بکشید برای تطبیق فیلم با ارزشهای اسلامی.

2007-04-12T12:12:00.000-07:00

The film was criticised for the depiction of Persians. In mocking fashion, this episode stereotypes Persians for wearing gold chains, hair gel, silk shirts, "tons of cologne," and preference for designer clothing. At one point, Mrs. Garrison dresses a Mexican day laborer up in this perceived fashion to spy on the real Persians.

Mrs. Garrison mocks the Persians' sense of interior decorating by stating that they only use "blue carpeting and golden curtain rods."

The Iranian attackers are just as reluctant and have little incentive to fight. The narrative voice explains that "many wanted to go shopping for more designer sunglasses."

[ D-Yikes! ]

دمشون گرم. خوب شناختنمون!
راستی من عقده ای شده بودم یکبار هم در ساوثپارک به ایرانیا برینن که خوشبحتانه این مهم انجام شد.

2007-04-12T03:27:00.000-07:00

به نظرم با دقت در کلماتی که فرد در چت استفاده میکنه (جدا از حرفهایی که میزنه) در مورد شخصیتش میشه قضاوتهایی کرد.
مثلا k, ok, okay هر سه یک معنا را دارند ولی من مطمینم که کسی که کوتاهترین فرم را به کار میبره آدم بی حوصله تری هست نسبت به کسی که فرم طولانی تر را به کار میبره و چیزهای دیگر از این دست که الان یادم نمیاد.

2007-04-09T13:06:00.000-07:00

بنگر چگونه سد ما شده اند
آنها که رهین دانش ما هستند

2007-04-09T13:00:00.000-07:00

لابد من انتصار المظلومین فی الفلسطین!

2007-04-07T13:11:00.000-07:00

دیروز بابل رو دیدم و خیلی خوشم اومد. منم مثل خیلی های دیگه معتقدم ماجرای دختر ژاپنیه از بقیه بهتر و ملموس تر در اومده بود. چقدر هم طولانیه ولی انقدر قشنگ بود که اصلا خسته نشدم.

پریروز هم فصل دوم Dead Like Me را دیدم. البته اینکه میگم دیدم یعنی ۱۵ اپیزود ۴۵ دقیقه ای را بی وقفه دیدم که از عشق سرشار من به این فیلم سرچشمه میگیرد!
من دیگه انقدر اینو پیشنهاد کردم خسته شدم! این بار آخر هست که من در این وبلاگ اسم این سریال را میارم.
ولی واقعا از نظر خلاقیت در داستانها، نوع خاص تدوین، باحالی شخصیتها و.... بی‌نظیره. حیف که Showtime حاضر نشد ادامه‌ش بده و بعد از فصل دوم ول شد با یک عالم راز برملانشده و طرفداران عصبانی.

پی نوشت: راستی اینم پروفایل واقعیکی Ellen Muth (کاراکتر اصلی این سریال) در myspace.

2007-04-07T07:19:00.000-07:00

در جستجو برای عینک، اینجا را یافتم که میتوانی عکست را آپلود کنی و عینکهای مختلف را روی صورتت امتحان کنی!برنامه جالبی‌ست و تقریبا دقیق کار میکند.

2007-04-02T10:05:00.000-07:00

دیروز ۲ تا فیلم قشنگ دیدم که هر دو سال ۲۰۰۰ ساخته شده اند.

یکیش Things You Can Tell Just by Looking at Her که کارگردانش رودریگو گارسیا (پسر گابریل گارسیا مارکز) هست. چند داستان جدا از هم (البته کمی مرتبط) از زندگی زنان، عشقها و تنهایی هاشون. از جمله داستان: یک زن که رییس بانک هست و در روابطش بی قید هست. با یک زن کولی آشنا میشه و اون سعی میکنه مفهوم عشق واقعی رو بهش یاد بده.
یک زوج لزبین جوان که یکیشون به شدت مریض و در حال مرگ است.
یم زن میانسال که با پسر نوجوانش زندگی میکند و به صورت اتفاقی با یک مرد کوتوله آشنا میشه...
یک دختر نابینا (کامرون دیاز) که علیرغم زیباییش نمیتونه رابطه ای را برای بلندمدت ادامه بده.

و فیلم دیگر: شکلات.
این فیلم در ایران تقریبا معروف هست ولی من تا حالا ندیده بودم.
وین (ژولیت بینوش) و دخترش وارد یک دهکده با مردمی مذهبی و narrow-minded میشن و یک مغازه شکلات فروشی شیک باز میکنه. با اتفاقاتی که میفته در نهایت باعث میشه جو خشک و مذهبی اونجا شکسته بشه و مردم از زندگیشون لذت ببرن.
خیلی قشنگ بود. و جامعه‌شون چقدر شبیه ایران ما بود. و ای کاش مثل این فیلم انقدر راحت میشد این تعصبها و خشکه مقدسی ها رو از بین برد.

The Survivor - Part 8

2007-04-02T09:48:00.000-07:00

چراغها را خاموش کردم و روی تختم دراز کشیدم و به آینده فکر کردم: می توانم خودکشی کنم. با کم دردترین و راحت ترین شکل ممکن. دیگر ترسناک به نظر نمیرسید. با این کار به میلیاردها نفری میپیوستم که دیروز مرده بودند. با خودکشی به تبعیضی (چه مثبت چه منفی) که در حقم شده بود پایان می‌دادم. گزینه خوبی بود ولی فعلا برای انجامش زود بود. باید کمی صبر کنم تا ببینم چه پیش خواهدآمد.
احتمال اینکه زنده های دیگر را پیدا کنم و پیششان بروم بسیار ناچیز است. در تنهایی چه کارهایی می‌توانم بکنم....

با صدای الارم موبایل بیدار شدم. ساعت ۸ صبح بود و هوا خنک و تازه کننده. هنوز ذهنم مشغول فکرهای دیشبم بود. انگار در تمام ساعاتی که خواب بوده ام مغزم همچنان روی این مساله بغرنج کار میکرده و به محض اینکه بیدار شدم نتیحه اش را اعلام کرد: باید همه لذتهایی که می‌توان به تنهایی از دنیا برد تجربه کنم. تا جایی که می‌توانم از اینجا دور بشوم و جاهای مختلف دنیا را ببینم و اگر طی این سفر آدمهای زنده‌ی دیگری پیدا کنم که چه بهتر. و در ضمن هر وقت شرایط زندگی و تنهایی برایم کاملا غیرقابل تحمل شد خودکشی میکنم.
منطقی به نظرم رسید.

از جایم بلند شدم. دوش گرفتم و از خوراکیهای مختلفی که داشتم صبحانه مفصلی خوردم.
باید خودم را برای سفر بزرگ آماده میکردم. این آماده سازی شاید چند روزی طول میکشید. باید روی کاغذ همه چیزهای مورد نیاز را لیست کنم. یک ماشین خیلی راحت و خوب پیدا کنم و مسیر سفر را هم مشخص کنم.

برخلاف گذشته که همیشه دوست داشتم در خانه بمانم، هوس کردم بیرون بروم ودر هوای آزاد قدم بزنم و فکر کنم.
لباس پوشیدم و از خانه بیرون رفتم. مشغول پایین رفتن از پله ها بودم که یکدفعه چراغهای راهروها خاموش شد. آه‌ه‌ه... به نظر میرسید چیزی که بیش از همه نگرانم میکرد بالاخره اتفاق افتاده: قطع برق و متعاقب آن قطع سیستمهای مخابراتی و اینترنت و آب. البته ممکن بود فقط برق ساختمان یا محله ما قطع شده باشد. تا جایی که یادم می آمد قبلا اتفاق نیفتاده بود که برق کل تهران همزمان قطع شود بنابراین شاید برق بعضی جاها هنوز وصل باشد. ای کاش اطلاعاتم از برق یا لااقل توزیع آن در تهران بیشتر بود.

بالاخره به طبقه همکف رسیدم. از در بیرون رفتم و در خیابان اصلی شروع به پیاده روی کردم که صدایی توجهم را جلب کرد. صدای خش خش از مغازه ای می‌امد که دیروز درش را شکسته بودم. یعنی آدم دیگری همین نزدیکی‌ها زنده مانده بود؟ به طرف مغازه رفتم و با احتیاط وارد شدم. کسی آنجا نبود. یک لحظه در گوشه‌ای تاریک چشمان درشتی را دیدم که برق میزدند. هنوز اطلاعات دریافت شده توسط چشمم، در مغزم تحلیل نشده بود که یک دفعه چنگالهای تیزی را دیدم که به سمت صورتم می‌آیند. بلافاصله خودم را کنار کشیدم. و جانداری که به من حمله ور شده بود کنار در شکسته مغازه فرود آمد. حالا در نور می‌توانستم او را ببینم: یک گربه سیاه و لاغر. انگار که دچار توهم شده بود و خود را پلنگی بزرگ و وحشی تصور میکرد. جلو من گارد گرفته بود و به چشمانم خیره شده بود. به دقت مواظبش بودم تا واکنش مناسب به حمله اش نشان بدهم. بعد از چند ثانیه به سمتم جهید. با تمام قدرتی که داشتم لگدی به سمتش حواله کردم که زیر فک‌اش فرود آمد. گربه کمی آنطرف تر افتاد. بعد سریع بلند شد، ناله ای کرد و با سرعت عجیبی دور شد.
از زمان وقوع فاجعه بزرگ به جانداران غیر از انسان فکر نکرده بودم. پس آنها هم زنده مانده بودند...
شوکه شده بودم. چطور گربه هایی که اگر از کنارشان هم رد می‌شدی پا به فرار می‌گذاشتند حالا این طور گستاخ و مهاجم شده بودند؟ آیا آنها هم از آنچه اتفاق افتاده بود باخبر بودند و حالا در مقابل انسان تنها و آسیب پذیر احساس قدرت می‌کردند؟
یادم باشد وسایل دفاعی را در لیست لوازم مورد نیاز سفرم قرار دهم...

(ادامه دارد...)

2007-03-29T15:48:00.000-07:00

"It's one of those irregular verbs. I detain, you arrest, they kidnap."
CiF

The survivor - Part 7

2007-03-29T14:36:00.000-07:00

قسمتهای قبلی: ۱ - ۲ - ۳ - ۴ - ۵ - ۶

از ساختمان بیرون آمدم و نفس عمیقی کشیدم. کمی پیاده روی کردم. حالم خیلی زود جا آمد. سوار ماشین شدم و به سمت خانه‌مان حرکت کردم. در راه از خلوتی محض خیابانها لذت بردم و اصلا برای ترافیک احساس دلتنگی نکردم.
وقتی رسیدم، از داخل همان مغازه که چند ساعت قبل درش را باز کرده بودم یک کارتن بزرگ پیدا کردم و خوردنیهایی که در صندوق عقب ماشین انبار کرده بودم تا آنجا که می‌شد در آن جا دادم. کوله پشتی هایم را به شانه انداختم، کارتن را با دو دست برداشتم و وارد ساختمان شدم. با زحمت پله ها را بالا رفتم و در حالی که به نفس به نفس افتاده بودم کلید انداختم و وارد خانه شدم. همه چیز عادی بود. خوشحال شدم که به اینجا برگشته‌ام. مادرم همیشه میگفت هیچ جا مثل خانه‌ی خود آدم نمی‌شود و من هم پوزخندزنان میگفتم: آره، چون شما عرضه ندارید خانه بهتری داشته باشید.
در دلم میگفتم... به ندرت با پدر و مادرم حرف میزدم. حوصله‌شان را نداشتم و خودم را باهوشتر از آن میدانستم که اصلا بخواهم با آنها وارد بحث بشوم. البته این به جز پدر و مادرم برای بقیه نیز کم و بیش صادق بود. از مخاطب قرار گرفتن هم خوشم نمی‌آمد. البته از اینکه کسی نکته جالب یا چیزی که نمی‌دانستم به من عرضه کند خوشم می‌امد ولی دوست داشتم آن چیز را از جایی بخوانم نه اینکه از زبان بشنوم. وقتی کسی با من حرف میزد بیشتر از اینکه حرفش را بفهمم فقط سعی میکردم وانمود کنم که توجه‌ میکنم. معمولا فکرم به این مشغول میشد که کجای گوینده را نگاه کنم؟ چشمانش؟ دماغش؟ لبش؟ و وقتی هم تصمیم میگرفتم که به کجا نگاه کنم شروع به قضاوت درباره آن میکردم: چه چشمان گیرایی، چه دماغ کج و کوله‌ای، چه لب کمرنگی و... و اینگونه بود که وقتی حرف طرف تمام میشد بدون اینکه چیزی فهمیده باشم الکی با حرکت سر تایید میکردم.

از اینکه جز من چهار مرده هم در خانه هستند خوشم نمی آمد. با هر بدبختی بود و کوبیدن هر چیز بزرگی که در خانه پیدا می شد به در همسایه، آنرا باز کردم و بعد جسد پدر و مادر و خواهر و برادرم را دانه دانه کشیدم و توی خانه همسایه انداختم و بعد هم درش را بستم. نفس راحتی کشیدم و به خانه خودم برگشتم. گرسنه بودم. چند ساندویچ کالباس برای خودم درست کردم و خوردم.
بعد یک بسته چیپس برداشتم باز کردم و خودم را روی کاناپه جلوی تلوزیون پرت کردم. ریموت تلوزیون را برداشتم و روشنش کردم. یک چیپس توی دهان گذاشتم و منتظر شروع برنامه شدم. یکدفعه تصویر برفکی و صدای خش خش تلوزیون اتفاقی که افتاده بود به یادم آورد. چطور انقدر فراموشکار بودم؟ همین چند دقیقه پیش بود که جسد افراد خانواده ام را از خانه بیرون انداخته بودم.
از آنجا که برنامه تلوزیونی درکار نبود، یک دی-وی-دی آوردم و در پلیر قرار دادم تا شروع شد. فیلم جذاب و خوش آب و رنگی به نظر می‌آمد اما اصلا کششی برای دیدنش احساس نمیکردم. چند دقیقه سعی کردم خودم را ملزم کنم که فیلم را ببینم ولی نتوانستم ادامه دهم. فیلمها درباره آدمها هستند و حالا که آدمی باقی نمانده چه اهمیتی دارند.
باید خودم را سرگرم میکردم. به اینترنت متصل شدم. اینترنت این دریای بیکران که قبلا هر روز ساعتها بی‌هدف در آن میگشتم. ولی حالا که کسی نبود چیز جدیدی به آن اضافه کند به نظرم تنها یک قبرستان بزرگ و سرد آمد که پرسه زدن در آن جز افسردگی حاصلی ندارد.

به شدت احساس خلا کردم. برای اولین بار ابعاد اتفاقی که با آن روبرو شده بودم با تمام وجود حس کردم: فاجعه این نبود که میلیاردها نفر مرده اند. فاجعه این بود که فقط یک نفر زنده مانده بود. زنده ماندن من لطفی در حالم نبود. عذابی بود که گریبانم را گرفته بود.

پیش از این گاهی فکر میکردم از موجودی به نام انسان بیزارم، و رفاه و نیازهای مادی‌ام که تنها از طریق نظام تقسیم کار قابل برآورده شدن هستند باعث میشوند آرزوی نابودی همه آدمها به جز خودم را نکنم. اکنون اما حقیقت دیگری را دریافتم: من آدمها را دوست داشتم: اگرچه معمولا در اتاقم را می بستم ولی در همه حال دوست داشتم از بیرون صدای تلوزیون یا حرف زدن افراد خانواده یا مهمانها به گوشم برسد. آدمها را در تلوزیون، در اینترنت، توی فیلمها و وقتی دقایق طولانی از پنجره اتاقم به حرکت آدمها و ماشینها زل میزدم دوست داشتم. آدمها را دوست داشتم ولی فقط با حفظ فاصله و از راه دور.
و حالا... احساسم را با کلمه ای جز «خلا» نمی توانستم وصف کنم.
یاد صحبت یکی از استادهایم درباره طراحی اتاق کار افتادم: «اتاق کار باید طوری باشد که زیاد صدا از بیرون واردش نشود ولی نه اینکه هیچ صدایی وارد نشود. انسان توانایی تحمل سکوت محض را ندارد. در سکوت محض آدم توانایی فکر و تمرکز را از دست می‌دهد. دیوانه می‌شود...»
احساس میکردم در چنین اتاقی محبوس شده‌ام...

(ادامه دارد...)

The survivor - Part 6

2007-03-27T15:56:00.000-07:00

ساعت حدود ۷ بود و هوا تقریبا تاریک شده بود. اما در این خانه کاملا تاریک بود و جایی را واضح نمی دیدم شاید چون همه پرده ها راکشیده بودند یا موقعیت خانه طوری بود که نور کمسوی غروب وارد آن نمی شد. دستم را به دیوارها کشیدم تا کلید چراغی را پیدا کنم. بالاخره یکی پیدا شد و چراغهای هال روشن شد. دور خانه چشم گرداندم. دکور خانه مثل خانه خودمان بود ولی با مبلهای جدیدتر و تلوزیون بزرگتر. و بر خلاف خانه همیشه به هم ریخته ما، بسیار مرتب و تمیز بود. به اتاقها سرکشی کردم. از اینکه وارد حریم خصوصی کسانی که نمیشناختم شده بودم هیچ احساس خوبی نداشتم. اگرچه همیشه به اصول اخلاقی با تردید مینگریستم و آنها را اختراع اقشار خاصی از جامعه برای حفظ منافع خودشان، ولی نمی شد انکار کنم که بسیاری از این اصول اخلاقی را درونی کرده بودم و زیرپا گذاشتانشان - حتی الان که اخلاق با مرگ همه انسانها بی‌معنی شده بود - برایم دشوار بود.
وارد یکی از اتاقها شدم. مرد و زنی تقریبا ۵۰ ساله هر کدام در یک گوشه تخت دو نفره پشت به هم خوابیده بودند. به اتاق دیگر رفتم، در یکی از تختها دختری که سنش بیش از ۲۵ به نظر میرسید خوابیده بود. دور چشمانش مثل گریم Goth Girl ها سیاهی بود که تا پایین گونه اش آمده بود. احتمالا بدون آنکه آرایش چشمانش را پاک کند به تخت رفته بود و بعد هم به دلایلی که شاید با گشتن در لوازم شخصی‌اش، کامپیوتر یا موبایلش می توانستم بفهمم کمی اشک ریخته بود. در طرف دیگر اتاق تختی بود و پسری با صورت قرمز و جوش جوشی، دماغ بادکرده و سبیل تازه سبز شده خوابیده بود. از کمتر انسانی به اندازه پسرهای دم بلوغ چندشم می‌شد. از دختران دم بلوغ هم بدم می‌امد. مخصوصا از آن نگاههای تند و کنجکاوانه ای که به مردان می‌اندازند قبل از اینکه مادرانشان یادشان بدهند چطور نجیب به نظر برسند. ولی تنفر بیشترم از پسران دم بلوغ شاید به خاطر خاطره های خودم از این دوران بود.
باز عذاب وجدان سراغم آمد. من اینجا چی کار میکردم؟ خوب من آمده بودم اینجا تا نزدیک یک فروشگاه بزرگ باشم تا هر چیزی نیاز داشتم سریعا بتوانم فراهم کنم. ولی واقعا این بود؟ باید با خودم صادق باشم. من اینجا آمدم و وارد این خانه شدم چون دوست داشتم فضولی کنم، چون دوست داشتم بدانم در خانه دیگران -به جز وقتی که مهمانشان هستم- چه میگذرد. به همان دلیل که فیلمهایی که همه‌ی زندگی شخصیت اصلیشان را به تصویر میکشند دوست دارم و به همان دلیل که از خواندن وبلاگهایی که مسایل شخصیشان را بی پرده می نوشتند لذت میبردم. به نظرم آمد ساکن شدن در کنار فروشگاه بزرگ فقط یک ترفند احمقانه برای دور زدن تابوی اخلاقی شکستن حریم خصوصی بوده. مغزم باز شروع به بهانه تراشیدن کرد: ولی چی کار باید کنم؟ اگر به خانه خودمان برگردم باید هر بار ۱۰ طبقه از پله ها بالا و پایین بروم و اگر چیزی لازم داشته باشم که در سوپرمارکتهای اطراف نباشد شاید لازم باشد چندین خیابان برای پیدا کردنشان بگردم. کمی قانع شدم.
به اتاق خواب زن و شوهر رفتم. لحاف را کنار زدم و پای سرد و پرموی مرد را گرفتم از تخت پایینش کشیدم و کشان کشان به سمت در خروجی بردم. احساس بدی که از حضورم در این خانه، از این جسد، خودم و کاری که انجام میدادم وجودم را فرا گرفته بود خودش را به صورت حالت تهوع نشان میداد. وقتی به نزدیکی در خانه رسیدم پاهای مرد را ول کردم. تصمیمم قطعی بود: هرچه بادا باد. به خانه خودمان برمیگردم.

(ادامه دارد...)

whites and colors don't mix

2007-03-26T13:36:00.000-07:00

دیشب فیلم Latter Days رو دیدم که موضوعش همجنسگرایی بود. من از این فیلمها هرچی گیرم بیاد میبینم چون دوست دارم دنیای این آدمها رو بفهمم. این هم یکی از بهترین و معروفترین فیلمهای این دسته است.

داستانش اینه که چند تا جوان مبلغ مورمون (مورمون یک شاخه مسیحیت هست که از نظر عقاید و خنده دار بودن خیلی شبیه بهاییت خودمون هست. برای آشنایی با این فرقه و عقایدشان توصیه میکنم اپیزود ۷۱۲ ساوثپارک All About Mormons را ببینید.) به لس آنجلس میان. در همسایگی دیوار به دیوارشون یک گی خیلی تابلو زندگی میکنه که در یک رستوران گارسون هست. این گی با همکارارش شرط میبنده سر اینکه یکی از این بچه مثبتهای مورمون را به تختخواب بکشونه. یکی از این مورمونها هم هست که خودش کمی میخاره. خلاصه گی‌ه به هدفش میرسه ولی یک عشق بینشون شکل میگیره. وقتی پسر مورمونه ماجراش لو میره و به گوش کلیسا و خانوادش میرسه هر دو با دشواری های زیادی روبرو میشن...

In praise of inner beauty

2007-03-25T06:15:00.000-07:00

ملنی همیلتون یکی از شخصیتهای بسیار محبوبم است. البته کیست که از چنین آدمی خوشش نیاید: خوش قلب و نیکخواه، مهربان، کتابخوان و فهیم، نجیب، ساده و بی غل و غش، با صورتی ملیح و آرام ولی نه خیلی زیبا و سکسی.
. ولی مساله مهم اینست که اگر قرار باشد بین او و اسکارلت انتخاب کنید چه میکنید؟ من که اگر ۱۰۰ بار بتوانم انتخاب کنم هر صد بار ملنی را انتخاب میکنم.

The survivor - Part 5

2007-03-24T16:09:00.000-07:00

فکرش را که کردم چیزهای زیادی لازم نبود بردارم. به همه مغازه ها دسترسی داشتم و بین خواستن و داشتن هر چیزی فاصله ی زیادی برایم وجود نداشت.
لپتاپ و شارژرش، شارژر موبایل، مسواک، خمیردندان، حوله، دسته تیغ و یک بسته باز نشده تیغ (معلوم نبود دفعه بعد که بخواهم اصلاح کنم کی باشد) را برداشتم. سی دی و دی وی دی های فیلم و موسیقیم چشمک می زندند. موسیقی های به درد بخور را روی هاردم داشتم و نیازی به داشتن سی دی هایشان نبود. ولی فیلمها تنها چیزی بودند که می توانستند اوقات سرگرمی ام را پر کنند. جعبه فیلمهایم را کنار گذاشتم تا همه را با خود ببرم.
بعد تعدادی چیزهای دیگر که احتمال میدادم به دردم بخورد از کشوی پدر و مادرم یا آشپزخانه برداشتم و توی کوله ام ریختم: کبریت، قیچی، طناب، قوطی بازکن، و تعدادی ابزار مثل انبردست و پیچ گوشتی در سایزهای مختلف.

لباسهایم را پوشیدم. طبق عادت همیشگی، ساعتم را به دست بستم و موبایل، دسته کلید، پول و گواهی نامه را در جیبم گذاشتم.
گواهی نامه و پول در شهر بی مردم چه اهمیتی داشتند؟ خواستم درشان بیاورم ولی این کار را نکردم. شاید روزی به درد میخوردند.
سوییچ ماشین پدرم را برداشتم، کفش پوشیدم، کوله پشتیها و جعبه فیلمهایم را برداشتم و از خانه خارج شدم. دکمه آسانسور را زدم. بعد از چند ثانیه رسید و درش باز شد. همینکه خواستم وارد شوم افکار بدبینانه ام سراغم آمد: اگر آسانسور وسط راه گیر میکرد (مثلا به خاطر قطع برق) چه غلطی باید میکردم؟ هیچ کس نبود نجاتم دهد و در این اتاقک به فجیعترین شکل ممکن - برخلاف آن ۶ میلیارد نفر دیگر که به نظر میرسید مرگ راحتی داشته اند - ذره ذره جان میدادم.
خوشحال از این دور اندیشی ام، شروع کردم از پله ها پایین رفتن.

وقتی پایین رسیدم نگهبان ساختمان را دیدم که با آرامش پشت میزش در حال نشسته مرده بود. در نزدیکی ما دو سوپرمارکت بودند. باید مقداری غذا از آنها برمیداشتم ولی درشان بسته بود. زمان وقوع حادثه (حدود ۳ تا ۴ شب) خوبی اش این بود که اکثر افراد در خانه هایشان بودند و خیابانها و کوچه ها از آدمها و ماشینها خالی بودند و بدیش این بود که اکثر مغازه ها و فروشگاهها بسته بودند و قفل و زنجیر کرده بودند.

به پارکینگ رفتم. ماشین را روشن کردم و امدم جلوی مغازه اولی. کمربندم را بستم، سرم را پایین گرفتم و گاز دادم به طرف در مغازه. با صدای مهیبی برخورد کردیم و در مغازه باز شد یا درواقع شکست. پیاده شدم. جلوی ماشین به شدت غر شده بود ولی چه اهمیتی داشت؟ همه ماشینهای این شهر مال من بودند البته به شرط اینکه میتوانستم سوییچشان را پیدا کنم.
داخل مغازه شدم. احساس فوق العاده ای داشتم. هیچ محدودیتی برای انتخاب وجود نداشت. صندوق عقب ماشین را پر از چیپس، شکلات، پاستیل، کورن فلکس، کالباس، کنسروهای مختلف و غذاهای پیش ساخته و انواع نوشیدنی ها کردم. و شیر.. به نظر میرسید این آخرین بسته شیری باشد که خواهم خورد. از این پس اگر این بخت نصیبم شود خودم باید گاو را دوشیده باشم.
به نظر میرسید از این به بعد دستبرد زدن به مغازه های بی صاحب جالبترین برنامه روزانه ام باشد. اما نباید زیاد اسراف کنم و از غذاهای ناسالم هم دوری کنم.. حالا این روز اولی اشکالی ندارد.

سوار ماشین شدم و بعد از اندکی راندن وارد اتوبان شدم. میخواستم به یکی از شعبه های فروشگاه شهروند بروم، و در نزدیکترین خانه به آنجا که حداکثر سه طبقه داشته باشد ساکن شوم.
بعد از حدود یک ساعت چنین ساختمانی پیدا کردم.
در ورودی ساختمان را باز کردم و وارد شدم. اما در واحدهای داخل ساختمان را دیگر نمی توانستم به آن روشی که در مغازه را باز کرده بودم باز کنم. چند بار با شانه خودم را به در خانه ها کوبیدم یا به آنها لگد زدم. فایده ای نداشت. بعد با استفاده از پیچ گوشتی و دم باریک تلاش کردم. سرانجام یکی از واحدها در طبقه اول که درش قفل نشده بود با این روش توانستم باز کنم.
وارد شدم. اکنون باید جسد ساکنان خانه را بیرون می انداختم... یعنی در این خانه چه کسانی زندگی میکردند؟

(ادامه دارد...)

The survivor - Part 4

2007-03-23T17:46:00.000-07:00

در مورد زنده های احتمالی چه فرضهایی میتوانستم بکنم؟ یک دختر زیبا که با هم دوباره زمین را پرجمعیت کنیم و آدم و حوای مدرن بشویم! یا شاید هم چندین دختر! اگر چه فکر سکسهای ffffffffffffffffffm وسوسه انگیز بود ولی حسادتها و موذی گریهایی که از زنان سراغ داشتم باعث میشد مورد اول را ترجیح بدهم. و یا شاید هم یک مرد! فکرش را بکن گی باشد! پوفففف.. اصلا دوست ندارم هر روز صبح با چیز اون مرد در پشتم از خواب بیدار بشم.
یا شاید هم یک دختر و چند مذکر. این می‌توانست موجب کینه و نفرت و قتل بین ما مردان شود. در این صورت من حتما از چنین جدل مزخرفی کنار میکشیدم. این همان کاری نبود که قبلا هم در تمام عمرم کرده بودم؟ آه.. بمیر بزدل.
از این افکار احمقانه خنده ام گرفت. هنوز زنده ماندم هم در ابهام بود ولی به پرجمعیت کردن زمین فکر میکردم. ولی چرا احمقانه؟ مگر نه اینکه همه آدمها یک عمر تحصیل میکنند، کار میکنند و پول جمع میکنند و صد کار دیگر میکنند فقط برای اینکه بتوانند جفت دلخواه خود را بدست بیاورند و تولید مثل کنند؟

این آدم باقی مانده هر که بود - جز اینکه مردی همجنسگرا باشد - باید پیدایش میکردم.
ولی چطوری؟ به نظر میرسید اینترنت تنها راه موجود باشد اگرچه به هیچ وجه راه مطمینی نبود. معلوم نبود ان فرد به اینترنت دسترسی یا با آن آشنایی داشته باشد. چطور میتوانم زنده ماندنم را از میان صدها ترابایت اطلاعات موجود در اینترنت توی چشم افراد زنده مانده احتمالی بیندازم؟ راه حل سایتهایی بودند که جدید ترین تراکنش های اتفاق افتاده درشان را نمایش می دادند. چیزی مثل همین بلاگرولینگ یا گوگل بلاگسرچ. باید هرچه از این سایتها بود پیدا میکردم و زنده بودنم را در آنها جار میزدم.

وبلاگم را باز کردم و خطوط زیر را در آن نوشتم:

It's May 4, 2007, 2:20pm GMT. I have survived the great disaster and if you are reading these lines, it means you have, too. please let me know of your existance as soon as possible. email me to amir@whateva.com, or call +989677675667

با استفاده از مترجم التاویستا مطلب را به فرانسه، اسپانیایی، چینی و هر چیز دیگری ترجمه کردم و زیرش گذاشتم و پست کردم. بعد هم در بلاگرولینگ خودم را پینگ کردم. واقعا چقدر ممکن احتمال داشت از این راه کسی من را پیدا کند؟ به هر حال فعلا از هیچ چی بهتر بود.

باز فکرم مشغول شد... حتی اگر این آدم یا آدمهای زنده مانده را پیدا کنم اگر در جای دورافتاده ای مثل قاره امریکا یا اقیانوسیه باشند چه طور میتوانم پیششان بروم یا آنها پیش من بیایند؟ این یک فیلم هالیوودی مسخره نیست که من پشت یک بویینگ بشینم و بعد از نیم ساعت ور رفتن با دکمه هایش خلبانی یاد بگیرم و یکسره تا نیوزلند پرواز کنم.

تلاش کردم بدبینی که جز تفکیک ناپذیر زندگی ام قبل از فاجعه بزرگ بود حداقل تا مدتی کنار بگذارم چون کمکی بهم نمیکرد.
شروع به جمع کردن وسایل ضروری ام کردم. باید تا قبل از تاریک شدن هوا در خانه جدیدی مستقر میشدم.

(ادامه دارد...)

2007-03-23T05:16:00.000-07:00

یکی دو ماه هست که تصمیم گرفتم pronunciation ام رو اصلاح کنم و یکی از دلایلی که فیلم هم بیشتر میبینم این روزا همینه.
یکی از مهمترین چیزهایی که فهمیدم باهاش میشه تلفظ انگلیسی رو بهبود داد تلفظ درست schwa (شوا) با علامت آوایی /ə/ هست. این آوا پرکاردبردترین صدا در انگلیسی هست. ما در فارسی مشابه این صدا را نداریم و به همین دلیل شاید کمی برامون سخت باشه.
ما در ایران گاهی وقتها مثل e غلیظ تلفظش میکنیم مثل the و گاهی مثل آ کشیده تلفظش میکنیم مثل persia (پرشااااا) و گاهی اَ مثل اول account. که همگی نادرست هستند.
تلفظ درستش مثل یک آ هست که تا جایی که میشه باید کوتاه و نکشیده باشه که در این صورت تقریبا چیزی بین اَ ، اِ و حتی اُ شنیده خواهدشد.

- تلفظ درست با نشان دادن حرکت دهان و موقعیت درست زبان در دهان بروید به قسمت monophthongs و بعد central
- تلفظ درست و مثال برای schwa در بی بی سی

اگر نکته ی دیگه ای در این مورد میدونید یا اشتباهی کردم حتما بهم بگید.

The survivor - Part 3

2007-03-22T15:40:00.000-07:00

تلوزیون را روشن میکنم و با عجله کانالها را عوض میکنم. همه کانالهای داخلی و خارجی صدا یا تصویر زمان عدم پخش برنامه را نشان می‌دهند. به نظر می‌رسید فاجعه جهانی است و بر خلاف تصور من آمریکا یا هیچ کشور دیگری نقشی در آن نداشت یا اگر داشت خودش هم در چاهی که کنده بود گرفتار شده بود.
همان زمان بلافاصله دو SMS برایم رسید و از صدای غیرمنتظره از جا پریدم. یعنی از دوستانم کسی زنده مانده بود؟
اولی را خواندم. مظاهری: «قربان سایتی که پارسال برامون طراحی کردید نیاز به تغییراتی داره. وقت آزاد دارید؟». به زمان ارسال نگاه میکنم. ساعت ۱۱ دیشب.
دومی را میخوانم. امین: «امیر فیلم ۳۰۰ زیرنویس دار داری؟» این یکی هم ساعت ۹ دیشب ارسال شده است.
معمولا اگر کسی با من کاری داشت از این دو حالت خارج نبود به همین دلیل بود که من همیشه گوشی ام را خاموش نگه می داشتم. با اینکه مطمین بودم اینها هم مرده اند شماره اشان را میگیرم. جوابی نمی آید.

آخرین مرحله اطمینان از فاجعه، اینترنت است. کامپیوتر را روشن میکنم و بلافاصله متصل می شوم. گوگل نیوز را بلافاصله باز میکنم و تیتر خبرها را میخوانم. مثل همیشه است. انفجار در عراق، سرپیچی ایران از قطعنامه، زلزله در برمه و... زمان جدیدترین مطلب جمع آوری شده توسط گوگل، تقریبا ۱۳ ساعت گذشته است.
بعد از مدتها یاهو مسنجر را اجرا میکنم. یک نفر از افراد لیستم زرد است. ماوس را روی اسمش نگه میدارم: Idle For 14 Hours

خوب... از این شواهد یک چیز را می شد با اطمینان فهمید: زمانی بین ساعت ۳ تا ۴ شب گذشته، به علت نامعلومی همه مردم زمین به جز من و شاید افراد دیگری مرده اند.

حالا که قضیه تا حدی روشن شده بود باید فکری برای خودم میکردم. چه احساسی داشتم؟ بدون شک ناراحت نبودم. شوک و ناراحتی اولیه‌ای که از مرگ خانواده ام داشتم از بین رفته بود. به هر حال آنها هم چند تا ۶ میلیارد بوده اند.
به شدت احساس هیجان میکردم. پادشاه یک شهر بی‌آدم بودم و به نظر میرسید ماجراجویی های زیادی در پیش دارم. از طرف دیگر هر چه بیشتر فکر میکردم هیجان جایش را به نگرانی میداد.
برق تا چه زمانی برقرار میماند؟ شاید تا وقتی که کارهای روتین به صورت اتوماتیک و بدون نیاز به نیروی انسانی انجام میشد مشکلی نبود. اما با بروز اولین و کوچکترین مشکل در نیروگاهها یا مراکز کنترل برق قطع میشد و هیچ کس برای رفع مشکل وجود نداشت. با قطع برق همه مظاهر تمدن به آشغالهای بی مصرف تبدیل می شدند. چطور بشر انقدر احمق بوده که همه چیزش را با اتکا به فقط یک چیز ساخته؟
آب چی؟ سیستمهای آبرسانی تا چه زمانی کار خواهند کرد؟ با قطع برق پمپهای آب نیز از کار خواهند افتاد. شاید بدون برق بتوان زنده ماند اما بدون آب نه. اگر آب قطع می شد چه کار باید کنم؟ به نزدیکی یک رودخانه یا دریا نقل مکان کنم؟

در آینده ای نزدیک به رابینسون کروزویه ای تبدیل میشدم که نه در یک جزیره خشک و خالی، بلکه در شهری با وسایل مدرن اما غیرقابل استفاده اسیر شده است. مردی که چندین نیروگاه برق در اطرافش هست اما برق ندارد و هیچ کشتی هم از نزدیک ساحلش رد نخواهدشد.

چیز دیگری که نگرانم میکرد مردگان بودند. جسد ۱۲ میلیون تهرانی به زودی شروع به تجزیه میکردند و بوی گند و بیماری همه جا را فرا میگیرفت.

سعی کردم افکارم را منسجم کنم و تصمیمی بگیرم. یک چیز مشخص بود. زندگی در این ساختمان بلند دیگر فایده ای نداشت. باید به یک خانه ویلایی در نزدیکی یک فروشگاه زنجیره ای نقل مکان میکردم تا نیازهای خوراکی ام را به سادگی برآورده کنم و تا قبل از اینکه بحران برق، آب یا تعفن اجساد مردگان شروع شود خودم را برای یک سفر به جایی که راحتتر زنده بمانم آماده کنم.

چیز دیگری که به شدت ذهنم را مشغول کرده بود احتمال وجود فرد یا افراد زنده دیگری در جایی روی این کره خاکی بود. چطور میتوانستم پیدایش(ان) کنم؟
وجود یا عدم وجود آن(ها) میتوانست مطلقا معنی، اهداف و برنامه های زندگی پیش رویم را تغییر دهد.

(ادامه دارد...)

The survivor - Part 2

2007-03-21T17:37:00.000-07:00

پاسخی قانع کننده برای سوال اول با اطلاعات فعلی ممکن نبود. با چیزی که من از پنجره میدیدم اثری از انفجار اتمی یا یک بمب متعارف دیده نمی شد. هیچ اثری از خرابی یا سوختگی نبود.
آیا یک انفجار شیمیایی بود؟ مرگ افراد خانواده ام و همسایه ها، بی شباهت به مرگ گروگانگیرها و گروگانها در حادثه تیاتر مسکو (در اثر پخش کردن یک گاز شیمیایی بی بوی ناشناخته توسط نیروهای امنیتی روسیه) نبود. ایده دیگری که به ذهنم رسید و در چندین فیلم هالیوودی هم استفاده شده بود، شیوع فوق العاده سریع یک ویروس کشنده بود. این ویروس میتوانست از راه انفجار یک بمب بیولوژیک در تهران پخش شده باشد. اگر این آخری درست بود، پاسخ سوال سوم هم این میشد که بدن من به طرز معجزه آسایی در برابر این ویروس مقاوم است که چندان حرف پرتی نبود چون بعضی افراد به طور طبیعی مثلا در برابر ویروس ایدز مقاوم هستند.
یک احتمال دیگر این بود که زمان متوقف شده باشد. دراین صورت هیچ کس نمرده بود و فقط زمان برای همه جز من متوقف شده بود. یاد یکی از برنامه کودک های باحال افتادم که پسری یک ساعت جادویی داشت که هر وقت گندی میزد ساعت را متوقف میکرد بعد همه چیز ثابت میماند. پسر گندکاریش را درست میکرد و با کار انداختن دوباره ساعت، زمان باز به جریان می‌افتاد. این فیلم را خیلی دوست داشتم و مخصوصا موقع امتحانات همیشه آرزوی چنین ساعت جادویی را میکردم. آیا چنین چیزی اصولا امکان داشت؟ قبلا همیشه قویا معتقد بودم که دستکاری زمان، عقب و جلو رفتن در آن یا متوقف کردن کاملا غیرممکن است و فقط به درد کتابها و فیلمهای سای-فای میخورد. اما امروز که با چنین اتفاقات عجیبی روبرو شده بودم، آمادگی داشتم هر چیز به ظاهر غیرممکنی را قبول کنم... اصلا اگر توقف زمان هم امکان پذیر باشد، مستثنی شدن فرد یا افرادی در آن ممکن است؟

ولی اگر پاسخ سوال دوم را پیدا میکردم ممکن بود پاسخ سوال اول را به سادگی بیابم. مثلا اگر حادثه فقط در ایران رخ داده باشد با مراجعه به تلوزیون یا اینترنت می توانم اخباری که احتملا عنوانی مثل «بزرگترین فاجعه بشری در ایران» دارند بخوانم و از همه چیز سر در بیاورم. از پنجره اتاق فاصله گرفتم. موبایل خاموشم را از توی کمد برداشتم و روشن کردم و به سمت تلوزیون در اتاق هال حرکت کردم...

(ادامه دارد... )

پی نوشت: سعی میکنم هر قسمت از استاندارد وبلاگی طولانی تر نشه وگرنه دلیلی برای کش دادن داستان وجود ندارد.

The survivor - Part 1

2007-03-20T14:06:00.000-07:00

نمی دانم ساعت چند است. ولی میدانم خیلی خوابیده ام. از نور آفتابی که به اتاقم می تابد حدس میزنم ساعت حدود ۱ یا ۲ ظهر باشد. بالاخره اراده میکنم از تخت بلند شوم.
ساعت مچی‌ام را از توی کمد برمیدارم و نگاه میکنم ساعت ۳:۳۰ است. در اتاقم را باز میکنم و بیرون میروم. سکوت محض در خانه برقرار است. نه از داخل و نه از خارج خانه صدایی به گوش نمی رسد. به اتاق مامان بابا میروم. خوابیده اند. عجیب است. هر دو الان باید سرکار باشند. اهمیتی نمیدهم. میروم سر یخچال. هیچ چیز آماده ای آنجا نیست و حتی کسی بسته های شیر را در پارچ خالی نکرده است.
با عصبانیت از تنبلی مادر و پدرم در اتاقشان را باز میکنم. با صدای بلند: مامان.. مامان...
نه اون و نه بابام عکس العملی نشون نمیدن. مامانم را تکان میدم. بازم عکس العملی نشون نمیده. انگشت اشاره ام را زیر بینی اش میگیرم. نفس نمی کشد.
همین کار را با پدرم میکنم. او هم نفس نمیکشد. به شدت هول میکنم و به نفس نفس زدن می افتم.
به اتاق خواهر و برادرم سر میزنم. آنها هم خوابیده اند. و.. در واقع مرده.

یعنی چه اتفاقی افتاده؟ چنین مرگ بی سر و صدایی احتمالا نتیجه گاز گرفتگی است... پس چرا من زنده مانده ام؟ چون در اتاقم بسته بوده؟ در اتاق خواهر و برادرم هم بسته بوده پس چرا آنها هم مرده اند؟ اه.. نه.. این نیست. چوت اصلا بوی گاز نمی آید.
اصلا نکند خود من هم مرده ام. به اتاقم برمیگردم و به تختم نگاه میکنم ببینم شاید جسدم آنجا مانده و من روحم هستم که دارم در خانه میگردم... ولی نه.. خوشبختانه خودم زنده ام. چکار باید کنم؟ تلفن را بر میدارم تا به اورژانس زنگ بزنم. شماره اورژانس را نمیدانم. به جایش به ۱۱۸ زنگ میزنم. بعد از ۲ بوق صدایی میگوید «راهنمای شماره ۱۴۳...»‌ بعد از این صدای ضبط شده، دیگر صدایی نمی آید. چند بار میگویم الو... جوابی نمی آید.

باز توجهم به سکوت مطلقی که حکمفرماست جلب می شود. چرا از بیرون هیچ صدایی نمی آید؟ از پنجره اتاقم، در طبقه ۱۰ بیرون را نگاه میکنم. خدای من... هیچ آدمی بیرون نیست. فقط در اتوبانی که در میدان دیدم است دو اتومبیل هستند که یکی به صورت کج وسط اتوبان پارک است و دیگری به نظر میرسد بعد از برخورد با جدول متوقف شده است.

چه اتفاقی افتاده است؟ به سرعت از خانه بیرون میروم و به در همسایه بغلی میکوبم. اسمشان را نمیدانم و فقط تا حالا چند باری زوری جواب سلامشان را داده بودم. آیا انها هم مرده بودند؟ ظاهرا بله. و بقیه همسایه ها نیز هم.

با گذاشتن این اتفاقات ساده کنار هم یک نتیجه میشد گرفت: همه مرده بودند. یا دقیقتر همه کسانی که در نزدیکی من بودند. سه سوال بزرگ برایم بوجود امد:
۱- چه اتفاقی افتاده است؟
۲- شعاع مرگ چقدر بود؟ اطراف من؟ تهران؟ ایران؟ خاور میانه؟ آسیا؟ کره زمین؟
۳- چطور من زنده مانده ام؟

(ادامه دارد...)

2007-03-17T11:40:00.000-07:00

شباهتهای فیلم ۳۰۰ و واقعه کربلا برام جالبه. در هر دو یک لشکر کم تعداد به نبرد یک لشکر عظیم میروند. در هر دو، همه خوبی‌ها و زیبایی‌ها در گروه کم تعداد و همه پلیدی‌ها و زشتی‌ها در گروه پر تعداد جمع شده اند. در هر دو، گروه کم تعداد شکست می خورند اما الهام بخش حرکاتی می‌شوند که در نهایت به شکست گروه پرتعداد در آینده می‌انجامند.

2007-03-15T13:54:00.000-07:00

پوفففف.... الان بعد از دو روز تلاش، پرندگان خارزار (بر اساس رمان کالین مک کولا) رو کامل دیدم... نابود شدم از این همه تراژدی و رومانس.

2007-03-12T20:41:00.000-07:00

الان Rageh Inside Iran را دیدم. مستند بی-بی-سی درباره ایران یا در واقع تهران.
شاید تلاشی بود در جهت اینکه نشان بدهد ایرانیها هم آدم هستند و خنثی کردن dehumanize کردن انها در رسانه های غربی.
به نظر من میتونه به عنوان یک چیزی که ۵۰ سال بعد به بچه هامون نشون بدیم و بگیم تهران اینجوری بود هم کاریرد داشته باشه چون خیلی خوب هم جنوب و هم شمال تهران رو نشون داد. هر چند به قول خودش hardly scratched the surface

یک ساعت و نیم هست ولی دوست داشتم تموم نشه.

از این راگه عمار خیلی خوشم میاد. یک بچه مایه دار سومالیایی و مسلمان هست که البته در انگلیس بزرگ شده و الان برای الجزیره کار میکنه و آدم باحالیه. فکر نکنم اگر یک آنگلوساکسون مثلا این مستند رو میساخت انقدر خوب unbiased بودنش حفظ میشد.

قسمتهای جالب:
- میگه که عکسهای آخوندها که همه جا روی در و دیوارهای تهران هست به نوعی یاد آدم میاره که بیگ برادر همیشه تو را می نگرد. (این از این جهت جالب بود برام چون با دوستام سراین موضوع بحث کرده بودیم و به نتیجه یکسانی رسیده بودیم.)
- میگه که در تهران مردم روزنامه ها را روی دکه روزنامه فروشب ها میخونن ولی کسی معمولا نمیخره.
- قسمتی که بزرگمهر سردبیر چلچراغ خط قرمزهای روزنامه های ایرانی رو برای راگه توضیح میده باحال بود.
- نماز خوندنش پشت سر احمدی نژاد هم جالب بود. در حالی که به خبرنگارهای ایرانی اجازه نمیدن نزدیک احمدینژاد بشن. راگه میگه انگار دستگاه تبلیغاتی رییس جمهور ایران این دفعه به نفع من شد. وقتی دید نماز احمدی نژاد تموم شده راگه هم الکی نمازشو سرهم بندی کرد و اومد بیرون. خیلی خنده دار بود.
- تعداد بالای جراحی های زیبایی در ایران (که به گفته راگه از لوس آنجلس هم بیشتره) به نظرم چیزی نیست که پزش را بدیم بلکه نشانه ای از یک جامعه بیمار هست.
- اون rock band که مدیر برنامه بنیامین قراره راه بندازه و همشون دخترن و خواننده هاش هم چند تا دخترن که همزمان میخونن خیلی دوست دارم دربیاد ببینم چیه.
- از نیوشا توکلیان (عکاس) و غزال چگینی(که یک ngo برای کودکان سرطانی داشت) خوشم اومد مخصوصا انگیسی صحبت کردنشون.
- اکبر هم شخصیت جالبی داشت با اون خالی بندی های خاص جنوب شهری ها.مثلا اونجا که میگفت اگر در تهران رفیقاتو خوب انتخاب نکنی ممکنه جونتم از دست بدی...
- استفاده ای که از Google Earth برای نشان دادن تهران کرده بودن عالی بود.

Sun Green

2007-03-12T17:51:00.000-07:00

دیروز Broken Flowers رو دیدم. این جارموش لعنتی چطوری میتونه انقدر راحت و بدون اینکه مثل لینچ ، تارانتینو یا کوبریک خودشو جر بده فیلمای به این باحالی بسازه؟

داستان: مردی حدود ۵۰ ساله یک نامه بدون امضا دریافت میکند که یکی از زنانی که قبلا در زندگی اش بوده ادعا میکند پسری ۱۹ ساله از او دارد و این پسر سفری برای پیدا کردن او آغاز کرده. مرد هیچ ایده ای ندارد که این نامه را کدام زنش فرستاده و یا کلا شاید سرکاری باشد؟ دوستش که یک کارآگاه آماتور است به او کمک میکند تا محل زندگی ۵ زنی که قبلا در زندگی او بوده اند (و البته یکی از آنها مرده است) پیدا کند و به دیدن انها برود...

نکته جالب فیلم برای من بازی ای بود که با اسمها کرده بود:

- اسم شخصیت اصلی فیلم Don Johnston است که به خاطر شباهتش با Don Juan هر وقت اسمش را میگوید پوزخندی بر لب دیگران قرار میگیرد و او مجبور است که تاکید کند اسمش جانستون هست با T
- یکی از زنان سابقش دخترک بسیار بی حیایی دارد به اسم لولیتا. که دون به زنه اشاره میکند که چه انتخاب اسم جالبی کردی. با توجه به خوابهایی که بعدا میبیند به نظر میرسد دخترک کمی دلش را برده.
- اسم سگ یکی از زنان سابقش وینستون هست که اسم دوست کارآگاهش هم هست.
- اسم دختر گلفروش مهربان که دون برای قبر یکی از زنان سابقش از او گل میخرد Sun Green هست. سادگی و زیبایی این اسم دقیقا با شخصیت دختره میخواند و دون هم وقتی اسمش را می شنود میگوید: پرفکت.

راستی اگر خواستید جیم جارموش ایرانی را ببینید به اداره پست سیدخندان مراجعه کنید. یکی از کارمندان آنجا شباهت فوق العاده ای به جارموش دارد مخصوصا تا چند ماه پیش که موهاش مثل جارموش کاملا سفید بود و رنگ نکرده بود.

دیروز این دکمه وسط ماوسم (همین که باهاش scroll میکنیم) خراب شد. زندگی برام سخت شده. تا الان نمیدونستم چقدر بهش وابسته هستم!

2007-03-10T07:24:00.000-08:00

Ice Princess یک teen movie محصول ۲۰۰۵ هست. ماجراش اینه که یک دختر گیک برای پروژه مدرسه اش تصمیم میگیره قوانین فیزیک در حرکات بازیکنای اسکیت روی یخ (پاتیناژ) رو بررسی کنه. مادرش هم به زور میخواد بفرستش هاروارد. ولی دختره به این ورزش علاقه مند میشه و بیخیال دانشگاه رفتن میشه.

داستانش خیلی تکراری هست و من فیلمهای زیادی با این موضوع دیدم. ولی جذابیت فیلم به همان صحنه های اسکیت روی یخش هست. واقعا ورزش زیبایی هست و من اصلا نمیتونم درک کنم آدم همچین کارایی روی یخ میتونه انجام بده. مخصوصا اگر بازیکنش دختر باشه با اون لباسهای باحالی که دارن و حرکات ظریفترشون جذابیتش صدبرابر میشه. البته اجراهای دو نفره رو هم فوق العاده دوست دارم. (البته در این فیلم دو نفره نداره. فقط تکی هست.)

فیلم دیگه: far from heaven
یک خانواده خیلی خوب و موفق آمریکایی با دو تا بچه هستن. بک مدتی هست مرده شبا دیر میاد خونه. یک شب زنه (جولین مور) میره اداره مرده که براش شیرینی ببره و سورپرایزش کنه ولی در را که باز میکنه میبینه شوهرش و یک مرد دیگه دارن لب میگیرن!
مرده قول میده خودشو درمان کنه و میره پیش دکتر. ولی تنها اثرش اینه که پرخاشگر میشه و زنش رو کتک میزنه. از طرف دیگر زنه هم که در زمان دانشجویی به دیدگاههای لیبرال و برابری حقوق سیاه و سفید مشهور بوده، رابطه ای با باغبان سیاه پوست خانه شروع میکند که ابتدا در حد درددل کردن است ولی بعدا به عشق می انجامد و...

2007-03-09T07:35:00.000-08:00

واقعا دلم میخواد چیز دیگه ای غیر از فیلمهایی که دیدم بنویسم ولی به ذهنم نمیرسه چیزی. فعلا همینا از هیچی که بهتره.

دیروز ویمبلدون رو دیدم. ماجراش اینه که یک بازیکن تنیس درجه ۲ که در رنکینگ جهانی صد و خرده ای هست در مسابقات ویمبلدون در هتل با یک دختر (کرستن دانست) که در تنیس زنان خیلی کاردرست هست آشنا میشه. بعد در اولین بازیش در حال ریدنه پسره که دختره رو میان جمعیت میبینه و شیر میشه و میبره! خلاصخ این دختره میشه inspiration اش و همینطور به بردهاش ادامه میده دختره هم همه بازیاشو میبره. ولی بابای دختره به پسره میگه فعلا هوس دخترمو پرت نکن و از اون هتل میبرتش یک جای دیگه. ولی پسره آدرس رو پیدا میکنه و شباهنگام یواشکی از پنجره میره تو و دختره را میکند! فردا دختره بازی اش را میبازد و پسره را مقصر میداند.
ادامه اش هم حدس اش زیاد سخت نیست. مثل بقیه فیلمهای هالیوودی.

-----------------------------

فیلم بعدی sense and sensibility. خیلی شبیه غرور و تعصب هست و همون اندازه قشنگ.

-----------------------------

بعدش به مناسبت روز زن if these walls could talk رو دیدم. این فیلم یک دوگانه هست. اولیش درباره سقط جنین و دومیش درباره لزبینیسم. مستند نیست ها. بلکه با چند داستان که در دهه های مختلف اتفاق می افتن تغییراتی که در برخورد جامعه با این مسایل به وجود آمده نشون میدن.

اولی رو ندیدم چون از صجنه های زایمان و سقط جنین حالم به هم میخوره. واقعا نمیشد آدم در فرآیند تر و تمیزتری به دنیا بیاد؟ من ترجیح میدادم با شبیه سازی متولد بشم.

ولی دومی که درباره لزبین ها بود دیدم.
در داستان اولش که در دهه نود میگذره: دو تا پیرزن هستن که با هم زندگی میکنن و یکیشون میمیره...
در داستان دوم که مربوط به دهه هفتاد و زندگی های گروهی و این ها (اوه...آی هیت هیپیز) چهار تا دختر هستن که با هم زندگی میکنن و در کالج هم یک گروه مدافع حقوق زنان و لزبینها دارن. یک روز میرن به یک بار و یک دختر ترانس (با لباسهای مردانه و موهای کوتاه و یک چیزی مثل گن که روی سینه هاشون میزنن که فلت بشه!) رو میبینن و یکیشون با این دختر پسرنما تیریپ میریزه ولی بقیه دوستاش مسخرش میکنن و...
در داستان سوم که در سال ۲۰۰۰ هست یک زوج لزبین پروفایلهای یک بانک اسپرم را جستجو میکنند و بالاخره اسپرم یک مرد مناسب را پیدا میکنند و به زنه (شارون استون) در چند نوبت تزریق میکنند تا بالاخره حامله می شود و کلی خوشحال می شوند و میرقصند.

-----------------------------

فیلم چهارم: remains of the day که رمانش معروف هست و سینما چهار هم یکبار فیلمشو نشون داد که من نصفه نیمه دیدخ بودم. تعریف کردنی نیست. ولی حتما ببینید. آنتونی هاپکینز عجب کاراکتری درآورده...

2007-03-07T15:20:00.000-08:00

فیلمهای امروز:

Love Actually: یک کمدی-رومانتیک باحال که در واقع چند داستان عشقی موازی هستند.

در یکی از داستانها (که من بیشتر خوشم اومد) یک سیاه پوست و یک دختر سفیدپوست (کیرا نایتلی) ازدواج میکنند و دوستِ پسره از اول تا آخر ازشان فیلمبرداری میکنه. بعدا عروس به دوست شوهرش زنگ میزنه و میگه فیلم عروسیمون تیره و تار از کار دراومده اگر میشه تو فیلمی که گرفتی بهمون بده. پسره طفره میره. بعد یک روز دختره که داشته رد میشده از بغل خونه پسره، میاد تو خونه اش و با پررویی فیلمرو پیدا میکنه و میگذاره. و میبینه که از اول تا آخر فیلم روی خودش کلوزآپ بوده. خلاصه پسره خیلی ضایع میشه. دختره هم کلی تعجب میکنه چون همیشه پسره یک جوری باهاش رفتارمیکرد که انگار متنفره ازش...

در یکی دیگه از داستانها، نخست وزیر انگلیس عاشق یکی از خدمتکارای دفترش میشه ولی خودشو کنترل میکنه که ضایع نکنه. یک روز که رییس جمهور امریکا اومده دفترش این خدمتکاره مشروب میاره تو اتاق و همون موقع نخست وزیره واسه یک کاری از اتاق خارج میشه وقتی برمیگرده میبینه رییس جمهور امریکا و دختره دارن لب میگیرن. حسابی شاکی میشه و ...

بقیه رو حوصله ندارم تعریف کنم.

فیلم دیگه A beautiful thing یک فیلم گی-ای که زیاد حال نکردیم. دو تا پسر هستن که یکیشون یک لوزر تمام عیار هست (به اسم جیمی) و اون یکی هم همش بابا و برادرش کتکش میزنن (استه). مامان جیمی که دلش واسه استه میسوزه میارتش خونه خودشون. جیمی هم یک شب در تخت روی زخمها و کبودی های بدن استه پماد میمالد که کار به جاهای بی ادبی میکشد...

2007-03-06T06:53:00.000-08:00

فیلمهای دیشب و امشب:
ولی واقعا هدف از اینکه بنویسم چه فیلمی دیدم چیه؟ یکی وبلاگ پر کنی، دیگری معرفی فیلم و دیگری اینکه پز بدم من چقدر فیلمهای جورواجور دارم :))‌

دیشب غرور و تعصب را دیدم. به نظرم لیاقت همه تعریفهایی که ازش می شود دارد. مخصوصا بازی کیرا نایتلی و بازیگر نقش دارسی. وقتی دارن از عشق هم میمیرن ولی نمیخوان بروز بدن. خیلی قشنگ بود. البته یک جورهایی خاله زنکی بود که اگر غیر از این بود این همه محبوبیت نداشت داستانش.

راستی به نظر شما دلایل جذابیت لهجه بریتیش چیه؟ فکر میکنم کمتر کسی باشه که از این لهجه لذت نبره. این دلایل به نظر من رسید:
۱- آرامش و تمانینه و دقت موجود در این لهجه این احساس را در مخاطب بوجود می آورد که گوینده برایش احترام قایل است نه اینکه صرفا بخواهد در کوتاه ترین زمان منظوری را به او برساند.
۲- منبع اصلی و اوریژینال بودن: همانطور که همه مثلا یک لباس مارکدار اصل را به یک تقلبی ترجیح میدهند لهجه ای هم که گویندگان اولیه یک زبان دارند به لهجه های بعدا شکل گرفته و غیر اصلی (آمریکایی/کانادایی،...) ترجیح دارد.
۳- به خاطر تسلط رسانه ای آمریکا در چند دهه اخیر و رایج‌تر بودن لهجه آمریکایی، لهجه بریتیش نوعی احساس متفاوت بودن ایجاد میکند.
۴- محصولات فرهنگی انگلیسی مثل فیلمهای هری پاتر، گروه های موسیقی بریتانیایی، بازیگران بریتانیایی در هالیوود و ...

دومی فیلم Saved که خیلی باهاش حال کردم. بدجوری به مسیحیت ریده بود. واقعا این آمریکایی ها با اون برداشت مبتذلشون از اون جیزز درپیت باید بروند بمیرند.
در این فیلم یک دختره که از بچگی با عقاید مسیحی بزرگ شده و حالا هم به مدرسه مسیحی میره یک دوست پسر داره که گی از کار در میاد. دختره هم برای اینکه به خیال خودش از این انحراف نجاتش بده یک دور بهش میدهد ولی چون هر دو خیلی ناشی هستند دختره باردار میشود.
یک دختر دیگه (با بازی اوا آموری دختر سوزان ساراندون) هم هست به اسم کاساندرا که یک لاشی تمام عیار هست و مامان باباش به زور فرستادنش به این مدرسه. کارای این دختره نمک این فیلم هست و شخصیتش خیلی باحاله. مندی مور و اون پسر کوچولوی سابق توی «تنها در خانه هم در این فیلم بازی میکنن.

آخریش هم مرد دویست ساله که یک علمی تخیلی محصول ۱۹۹۹ بر اساس داستانی ایزاک آسیموف هست. ماجرای رباتی که به تدریج عواطف انسانی کسب میکند و در نهایت عاشق می شود. یک جور پینوکیوی مدرن.
لحظات احساسی خوبی دارد فیلم.

2007-03-05T10:11:00.000-08:00

این روزا همش فیلم بینی دارم و حال میکنم.

امروز Crazy/Beautiful رو دیدم. با بازی عالی کرستن دانست. من الان واقعا ازش خوشم نمیاد ولی توی این فیلم که کم سن و سال هم بوده (۱۹) یک زیبایی طبیعی فوق العاده داره و بازیش هم عالیه (وقتی گریه میکنه همچین چونه‌اش میلرزه من موندم چه جوری این کارو میکنه.)
واقعا من از این فیلمهای عشقی دبیرستانی خوشم میاد. فکر کنم چون خودم تجربه شو نداشتم.

2007-03-04T15:37:00.000-08:00

دیروز و امروز سه تا فیلم دیدم.
آخریش «thesis» به کارگردانی آلخاندرو آمه نابار همان کارگردان the others که واقعا فیلم دلهره آور، اعصاب خردکن و پر از تعلیقی بود. هنوز قلبم داره تاپ تاپ میزنه سر این فیلم.

دیگری ۵۰ قرار اول که فیلم معروفیه و احتمالا دیدین. اینم قشنگ بود.

و دیگر هم سیزده ساله ای که ۳۰ ساله می شود که زیاد حال نکردم. هر چند جنیفر گارنر پاهای خوش فرمی داره و این پسره مارک روفالو هم خوشم میاد.

2007-03-03T22:26:00.000-08:00

میدونستید تنها باری که یک هواپیمای رادارگریز (Stealth) مورد هدف قرار گرفته یک F-117 آمریکا بوده در جریان بمباران یوگسلاوی. جالبه که سیستم راداری هم که تشخیصش داده چیز فوق العاده و جدیدی نبوده بلکه یک سیستم کهنه ی باقی مانده شوروی در یوگسلاوی بوده:

On March 27, 1999, the 3rd Battalion of the 250th Missile Brigade under the command of Colonel Zoltán Dani, equipped with the Isayev S-125 'Neva-M' (NATO designation SA-3 'Goa'), downed an American F-117A "Stealth Fighter" with a Neva-M missile. According to Wesley Clark and other NATO generals, Yugoslav air defenses found that they could detect F-117s with their "obsolete" Soviet radars operating on long wavelengths. This, combined with the loss of stealth when the jets got wet or opened their bomb bays, made them visible on radar screens. The pilot successfully ejected and was rescued by CSAR forces near Belgrade. The incident was the first and so far only time a stealth fighter was ever shot down in history.

راستی یک سوال. چرا به جای رادار که امکان گریز ازش وجود داره (با جذب امواج رادار)، از image processing استفاده نمیشه که امکان فرار ازش وجود نداره؟ به این صورت که چند دوربین دقیق با میدان دید وسیع رو به آسمون باشن و هر ثانیه تصاویرشون توسط یک کامپیوتر خیلی قوی پردازش بشه و اگر جسم غیرعادی در فضا بود تشخیصش بده. شبها هم کافیه از مادون قرمز استفاده کنه.

2007-03-03T21:58:00.000-08:00

سرود ملی قدیمی ایران رو همیشه میخواستم بدونم. مامان بابام یادشون نمونده بود.
چند وقت پیش تو ویکیپیدیا پیداش کردم. از نظر شعری به نظرم قشنگه. البته اونجاش که میگه «صد ره بهتر ز عهد باستان» خیلی مزخرفه. نه پس میخواستی بعد از چند هزار سال همچنان مثل عهد باستان باشه؟

شاهنشاه ما زنده بادا
پايد کشور به فرش جاودان
کز پهلوی شـد ملک ایران
صد ره بهتر زعهد باستان‏
از دشمنان بودی پریشان
در سايه اش آسوده ایران
ايرانیان پيوسته شادان
همواره يزدان بود او را نگهبان

راستی سرود ملی بعد از انقلاب تا قبل از وفات آیت الله خمینی را اگر دارید لینکشو برام کامنت بگذارید. فقط یادمه خیلی طولانی بود هیشکی حفظش نمیشد.

2007-03-03T21:41:00.000-08:00

این مجسمه چقدر بزرگه... بزرگتر از این من ندیده بودم تا حالا. با اون آدمه که پایینش وایساده مقایسه کنید تا متوجه بشید.

2007-03-03T21:27:00.000-08:00

Noam Chomsky, On Iran, Iraq and the rest of the world

There are several issues in the case of Iran. One is simply that it is independent and independence is not tolerated. [...] International affairs is very much run like the mafia. The godfather does not accept disobedience, even from a small storekeeper who doesn’t pay his protection money. You have to have obedience otherwise the idea can spread that you don’t have to listen to the orders and it can spread to important places.

Again, I would be amazed if there aren’t efforts to sponsor secessionist movements elsewhere, among the Azeri population for example. It’s a very complex ethnic mix in Iran; much of the population isn’t Persian. There are secessionist tendencies anyway and almost certainly, without knowing any of the facts, the United States is trying to stir them up, to break the country internally if possible. The strategy appears to be: try to break the country up internally, try to impel the leadership to be as harsh and brutal as possible. [...] That’s the immediate consequence of constant threats. Everyone knows that. That’s one of the reasons the reformists, Shirin Ebadi and Akbar Ganji and others, are bitterly complaining about the U.S. threats, that it’s undermining their efforts to reform and democratize Iran. But that’s presumably its purpose.

The efforts to intensify the harshness of the regime show up in many ways. For example, the West absolutely adores Ahmadinejad. Any wild statement that he comes out with immediately gets circulated in headlines and mistranslated. They love him. But anybody who knows anything about Iran, presumably the editorial offices, knows that he doesn’t have anything to do with foreign policy. Foreign policy is in the hands of his superior, the Supreme Leader Khamenei. But they don’t report his statements, particularly when his statements are pretty conciliatory.

2007-02-23T15:02:00.000-08:00

میتی کومان: بزرگترین مصلح تاریخ

2007-02-19T22:27:00.000-08:00

۱- این جمله توسط چه کسی و خطاب به چه کسی بیان شده است و پس از آن چه اتفاقی افتاد: «نمی دانستم گریه ای هستی.»

الف: رت باتلر - اسکارلت اوهارا - لب گرفتند
ب: امیر قلعه نویی - محمد مایلی کهن - قلعه نویی شانه مایلی کهن را ماچ کرد
ج: امام خمینی - هاشمی رفسنجانی - امام خمینی هاشمی را بغل کرد
د: امین حیایی - محمدرضا گلزار - چراغها را خاموش کردند (در فیلم کما)

۲- این جملات در دادگاه چه کسی و توسط چه کسی بیان شده است؟
«من دایی هستم. همه به من میگن دایی [...] تو نونوایی به من میگن دایی. اهل محل هم بهم میگن دایی [...] »

الف: در دادگاه محاکمه صدام حسین - دایی صدام حسین
ب: در دادگاه محاکمه خسرو گلسرخی - دایی خسرو گلسرخی
ج: در دادگاه اوس محمود - دایی مریم
د: در دادگاه کرباسچی - علی دایی

2007-02-18T21:26:00.000-08:00

این خاک سفله پرور نیست... مادرت ولی فکر کنم چنین بوده.

classic quote

2007-02-18T12:22:00.000-08:00

من عاشق این دیا(یا پنتا؟)لوگ هستم:

Cartman: Don't call me fat, you fucking jew!
Mr. Garrison: Eric, did you just say the F-word?
Cartman: Jew?
Kyle: No, he's talking about "fuck". You can't say "fuck" in school, you fucking fat-ass!
Cartman: Why the fuck not?
Mr. Garrison: Eric!
Stan: Dude, you just said "fuck" again!
Mr. Garrison: Stanley!
Kenny: Fuck!
Mr. Garrison: Kenny!
Cartman: What's the big deal? It doesn't hurt anybody. Fuck-fuckety-fuck-fuck-fuck.
Mr. Garrison: How would you like to go see the school councelor?
Cartman: How would you like to suck my balls?
Mr. Garrison: What did you say?
Cartman: I'm sorry, I'm sorry. Actually, what I said was... [picks up a megaphone] HOW WOULD YOU LIKE TO SUCK MY BALLS?

2007-02-16T12:58:00.000-08:00

از بچگی بدجنس بودم. وقتی معلمی همکلاسی را کتک میزد کنترل خنده ام به شدت دشوار بود.

2007-02-16T12:37:00.000-08:00

ای کاش منم عاشق هرکی میشدم مثل استن هر وقت میدیدمش بالا میوردم روش. خیلی رومانتیکه.